Jo en de eerste keer

De eerste letters op mijn eigen blog...hoe komt dat hier zo terecht?

Men neme een internetverbinding, een huismoeder met computerfobie, opgroeiende kindertjes met toenemende mate van zelfstandigheid. De huismoeder begint tijd vrij te maken voor zichzelf. Bijgestaan door hubbie, de IT-wizzkid, die bewust en onbewust laat zien wat je allemaal uit dat kastje kan toveren en er in kan opbergen...huismoeder ziet praktische kanten en een lichte interesse is geboren.

Medemoeders hebben het over "Hyves"...zo makkelijk,zo snel op de hoogte,je kiest wanneer het jou uitkomt en voorzichtig zet huismoeder de eerste stapjes in de sociale media. Kant en klaar neergezet door hubbie. Makkelijk instappen en als die @#$%computer het niet doet,boos kijken,mokken,met een vinger naar de monitor wijzen en hubbie is on his way to help :) Langzaam maar zeker wordt de grote computervijand een aangename kennis.

"Hyves is voor huisvrouwen,het echte werk is Facebook!" Ja maar...ik heb deze net een beetje onder de knie en als ik stiekem bij Facebook kijk, lopen de rillingen me over de rug...dat kan ik toch niet? Door de jaren heen ben ik bij uitstek de gewezen persoon  gebleken om techniek te testen en te tarten. "Dat kan echt niet stuk, vastlopen, fout gaan,mevrouw"...Geef mij 5 minuten en de experts (inclusief hubbie) staan voor de grootste mysteries....Wat heb je gedaan? Ikke nie weten nie...maar dat ik dat kan is duidelijk! Facebook blijft lonken...

Hubbie zet alles instapklaar voor deze dinohuismoeder neer en hetzelfde riedeltje als met Hyves vindt plaats. De aangename kennis verandert in een klein vriendje en ik betrap mijzelf erop dat ik het leuk vind (!) Is dit leuk om te benoemen op Facebook?...of juist niet?
Kan ik dat zeggen? Ooo, wat zeg ik nu?Het vriendengroepje breidt langzaam uit en de reacties positief,grappig,lief...drempels vervagen,zelfvertrouwen neemt toe,leuke contacten ontstaan,worden teruggevonden of zijn steviger...on and offline.

Wanneer ga je een boek schrijven? Jee,wat schrijf je leuk,moet je wat mee doen! Ik kijk uit naar je stukje op Facebook,word ik blij van...huismoeder is flabbergasted...wat een positieve impact! Gisteren kreeg ik wederom een opmerking van deze strekking en ben de uitdaging aangegaan. Schoorvoetend -bij de opmerkingen die bijna niemand leest- heb ik benoemd dat ik bij 10 jaatjes een blog ga beginnen... Lekker laat op de avond,niemand die het leest,waait over...Nope, de jaatjes stroomden binnen. Tijd om uit mijn comfortzone te komen en het concreet te maken. Vanmorgen op mijn  eigen pagina geplaatst en ik werd weggeblazen vanaf de Ipad (ja,die had ik inmiddels ook al eigen gemaakt en ingepikt)!

Dit keer heeft huismoeder het zelf gedaan. Het is mij de eer te na om alles uit handen te geven. Als ik onze kinderen meegeef "Ik leer het je om het zelf te kunnen doen" dan ben ik  het voorbeeld. Alles wat je ziet,heb ik gemaakt. Niet perfect,niet af, niet snel,wel zelf :) Een reis begint met de eerste stap....dit is de mijne. Bij deze ben je uitgenodigd om met me mee te lopen -graag zelfs!- mijn valpartijen te zien,sprintjes te zien trekken,uitgeput raken,vallen en weer op te staan. Ik weet niet waar we naar toe gaan,dat zien we onderweg wel...

De eerste letters op mijn blog...zo komt dat hier terecht :)