Jo en het blote billen moment

Ik mag graag alle touwtjes in mijn hand houden, ben alert op wat er om mij heen gebeurt en reageer daarop om alles zo soepel mogelijk te laten verlopen. Overzicht,duidelijkheid,zekerheid geeft mij een goed gevoel, een opgeruimd hoofd en leven.

Leuk dat ik denk dat ik het leven onder controle heb, nog leuker als het een tijdje ook zo voelt en toch kan ik de klok erop gelijk zetten dat ik een trap onder mijn kont krijg en wakker geschud word! Dit keer zag ik het niet aankomen...mijn naasten daarentegen wel...

Tssss, ik hoor het me nog zeggen....echt niet! Sommige informatie is heftig en intens,dat  moet even inweken in mijn gevoelsleven voordat ik mijn hoofd eromheen kan gooien. Krijg ik zo'n bak meedogenloos in mijn schoot geworpen, dan zet ik mijn hakken in het zand,verdedigingsmechanisme op de hoogste stand,mijn relativeringsvermogen is even op vakantie en ik gooi mijn kont tegen de kribbe...kortom,heerlijk makkelijk in de omgang :) Geef me een momentje en ik draai bij...echt!

Word je al nieuwsgierig? Ja? Mocht je bibberend op je stoel zitten en denken dit gaat slecht aflopen...nee hoor,al sal reg kome...Ik neem je mee een klein stukje in de tijd...

Als ik in bed stap, heb ik ijskoude voeten en handen...hubbie is lekker warm..1+1=2 dus dat "probleem" is snel opgelost...'s morgens zijn de rollen omgedraaid,hubbie heeft het koud en ik gloei als een kacheltje...geen vuiltje aan de lucht. 's Weekends lang uitslapen gaat niet meer...ik krijg overal spierpijn en ben stram. Opstaan,douchen starten met de dag en Jootje huppelt vrolijk door. Mijn dag bestaat het grootste gedeelte uit "zorgen voor..." Met plezier, past bij mij en hoort bij mij...hoe gek keek ik op van mijzelf toen ik vanuit het niets van binnenuit exploseerde om de meest kleine dingetjes die de lieftallige leden van ons gezinnetje deden... of juist niet....Een brulconcert van mama of moedersdevrouw vanuit het niets, de decibellen en verwijten vlogen om de oren en terwijl ik letterlijk van me aan het afblazen was, zag ik mijzelf staan en dacht "Wat doe je nou en stop daar gewoon eens mee,moet je kijken wat je doet!" Het gekke was...deze buien heb ik ook gehad toen ik zwanger was, ik ben toch niet..? Nee,onmogelijk!

Ik loop tegen meer dingetjes aan die anders zijn dan anders...ik laat kleine dingen sneller uit mijn handen vallen, de souplesse van de fijne motoriek verminderd, last van mijn gewrichten af en toe, spierpijn op de meest gekke plaatsen, moe...en als ik ga slapen ben ik zo moe dat ik niet kan slapen.
Ik schrik om de paar uur wakker vanuit het niets en val gelukkig wel weer in slaap...het gaat allemaal anders. Voorzichtig aangekaart bij hubbie "Goh,...ehm...heb jij dat ook...?" en aangezien hij wel een paar kleine dingetjes gelijk had,was ik redelijk gerust gesteld...tot het weer wat erger werd en ik licht paniekerig werd...

Mijn vader had een zeldzame ziekte waarbij zijn auto-immuunsysteem aangetast is. Veel van de klachten die ik benoem, heeft hij ook gehad. Hij is niet oud geworden...2 weken na zijn 57e verjaardag is hij ingeslapen. Ik kneep hem best wel...heb ik dat ook? Af en toe eens even polsen bij mijn moeder wat en hoe mijn vader het heeft gehad, mijn eigen hobbeltjes luchtig benoemd om op die manier tussen neus en lippen door een beetje duidelijkheid voor mijzelf te krijgen...

Mijn hobbeltjes kwamen en gingen en op het moment dat ik er geen last van heb,speelt het ook niet,zo simpel werkt dat. Af en toe met vriendinnen eens voorzichtig aftasten..."heb jij dat ook?" en gelukkig, mijn gejojo met de hormonen rond de ongesteldheid was bij meerdere bekend...het lijkt wel of dat steeds erger wordt of worden wij nou van die mietjes omdat we wat ouder worden?

Het onrustige slapen bleef, het wakker schrikken werd heftiger... ik ben zelfs een keer zo hard wakker geschrokken dat ik bovenop hubbie gesprongen ben! 's Nachts werd het warmer en warmer...het vroor dat het kraakt buiten en ik lag nat van het zweet vastgeplakt in bed. En moe...komt bij vlagen nauwelijks wat uit mijn handen, voel me net een slappe vaatdoek. Vanuit het niets warm, zweetdruppels op mijn voorhoofd..gewoon koud zweet. Allemaal griepsymptomen...en toch voel ik me niet ziek,eet super gezond en nu zelfs nog meer dan anders omdat ik me af en toe zo laveloos voel. Ben een beetje beu van mijzelf,pfffff, is dit het nou...waarom ben ik nou zo moe en snel geprikkeld? Ik wil zoveel en er komt zo weinig van terecht..waar is mijn energie,waar ben ik?? De grijze dagen van de winter? Gebrek aan zonlicht? Winterblues?

Na weer een kletsnatte nacht (even concreet hoe dat is....ga onder de douche staan,laat het water over je hoofd en lichaam stromen,stap onder de douche weg en stap in bed zonder af te drogen) zei hubbie:"Joh, je kon wel....." waarop ik hem met grote ogen aankeek en riep "Echt niet! Nee hoor,ben jij gek!" en het zaadje was gepland,want voordat hij het uitsprak was het woord ook al eens heel voorzichtig in het achterste hoekje van mijn gedachtenkronkels te voorschijn gepiept,waar ik het heel snel heb weggedrukt! Later die dag mijn moeder aan de telefoon en we hadden het over hele andere  dingen..."Meid, als ik jou zo hoor dan lijkt het wel alsof je..." "Jij ook al? Hubbie zei vanmorgen exact hetzelfde...zo oud ben ik nou ook weer niet!"

En dan het billen-bloot moment...googelen, ervaringen lezen van andere vrouwen en een zelftestje doen.Alsof ik mijn eigen vehaal lees en alle kwartjes op het zelfde moment vallen!Oh my god...dus toch! Jo is in de overgang...

Ik ben er een van aanpakken. Niet uitstellen wat ik nu al kan doen. Eerst doen wat moet,dan wat kan. Blijkbaar denkt mijn lichaam er ook zo over...wat voelt dat raar en apart. De overgang is meestal rond het 45e jaar,enkele uitzonderingen daar gelaten. Hallo,ik ben uw uitzondering van 38 :)!Megaconfrontatie met ouder worden, wel heel blij dat ik niet mijn vaders voetsporen volg (pheww!!)

Goed...ik laat mijn haar nu groeien zodat ik die in een knot kan doen,naarstig op zoek naar een bloemetjesjurk,de geraniums in de vensterbak neerzetten,kat op schoot (die hoef ik niet meer te zoeken,die is er al,scheelt weer) en nu nog een schommelstoel. Of ik haal mijn schouders op en lach erom...ik moet nog wennen aan deze nieuwe wending en accepteer dat het is zoals het is!

Jo