Jo en de broek

Gelukzalig plof ik neer met mijn kopje koffie en plak ontbijtkoek met -doe eens gek- een beetje boter erop. Het is mijn feestje!

Deze week heb ik vanuit meerdere kanten -terechte- kritiek gehad dat mijn kleding echt niet meer kan. Natuurlijk zitten mijn broeken wijder, een mooie reminder dat het Sonja Bakkeren na ik weet niet hoeveel mislukte pogingen eindelijk aanslaat! Het glijdt niet van mijn lichaam af, binnen doe ik een mooie riem om als bliksemafleider en buiten draag ik een jas. Aangezien er twee snelgroeiende kindertjes rondhuppelen die door hun kleding racen en hubbie-lief  representatief richting werk gaat,ligt mijn aandachtspunt vooral daar. Voor mijzelf vind ik dat van minder belang, voor opruimen en poetsen hoef ik niet de mooiste en nieuwste outfits te dragen :)

Ik vond op zolder een broek terug die ik bijna 5 jaar niet meer aan kon. Liggend was het hangen en wurgen,staand was er ontploffingsgevaar van knoop en rits...zou die dan nu...? Heel voorzichtig, ik ben toch een beetje huiverig voor de teleurstelling en bevestiging van "je bent nog te dik",voetje voor voetje erin geschoven en hij past! In een vloeiende lijn ging de knoop en rits dicht,geen rilletjes of zwembanden of spanning op de naden,gewoon goed...wat een opluchting en opsteker,dat heeft mij veel goeds gedaan. Ik zag meteen het verschil met de wijdere kleding die ik aanhad deze week en tja...de kritiek was echt terecht! Time to shop,ik ben over mijn eigen opgelegde drempeltje heen :)

Kinderen naar school,laatste boodschapjes doen en daar ga ik! Op naar de winkel en heerlijk snuffelen. Zo fijn als ik mezelf het groene licht geef, anders blijft mijn schuldgevoel te veel knagen,raar maar waar. Ik zie de meest stoere,hippe broeken en met mijn oude/nieuwe broek aan ben ik overmoedig en neem ze mee het hokje in. Aaaaa,confrontatietime...ze passen niet...slik,zie je wel,toch nog te...De verlossende woorden komen van de verkoopster "Joh,die vallen zo vreselijk klein,die heb ik 2 maten groter moeten nemen dan dat ik normaal gesproken draag!" Verkoperspraatje of...? Wat zoek je,wat vind je leuk en hop,hop,hop...daar komen al die leuke modelletjes tevoorschijn die ik dus nooit zelf vind in de rekken,hoe kan dat toch?? In ieder geval, nieuwe ronde,nieuwe kansen en wat blijkt? Jo draagt gewoon maatje 44! En het mooiste komt nog...tijdens al het passen en doen hoor ik de verkoopster zeggen "Je neigt naar maatje 42,het past nog net niet" Wat? Nee,echt.....WAT? Dat meen je! Ik trek een rode broek aan met waxlaag en jawel...die moet een maat kleiner. Het bewijs is daar...ik heb IN de winkel,IN de nieuwste collectie,IN maatje 42 gestaan...en dat heb ik 2x gedaan omdat ik het niet wilde en kon geloven! En om nog een keer naar de metamorfose te kijken,dat ook ja :) Vervolgens heb ik die broek niet meegenomen want je bent praktisch of niet....Leuk zo'n rode lederlooklike skinnybroek,niet echt warm,wel duur,geen vingerknipgevoel (mijn graadmeter)...gelukkig heb ik wel het vingerknipgevoel bij mijn nieuwe zwarte broek (ja,ik weet het,veilig maar ik blijf een zwak voor zwart houden,excuses) met glim...dat dan weer wel. Ik vind het gaaf als er iets is wat net even anders is of niet gelijk opvalt.

Op wolkjes terug naar huis, gevoelsmatig vele malen lichter dan toen ik van huis wegging. Op naar de koffie, op naar het plakje ontbijtkoek,wat me nu toelacht en diep genieten van dit moment.
Achter in mijn hoofd hoor ik mijn mantra...Don't just do it,get it done! En met een dikke,vette glimlach neem ik een slok van mijn zwarte goud...Yes, I can!

Jo