Ik zet net mijn vorige blogje online en de inspiratie borrelt. Kan ik maar een dingetje mee doen...schrijven!
Je hebt net gelezen over mijn perfectionistische kant en de vele regeltjes en criteria die ik mijzelf opleg. Het vreemde is, dat ik naar de ander juist mild ben. Ik ga er vanuit dat iedereen zijn beste beentje voor zet en eruit haalt wat erin zit. Ongeacht de uitkomst, alleen al door die door mij ingebeelde input,is het goed.
Onze beide dametjes hebben dezelfde insteek. Van de week hadden we de facultatieve contactavonden en tja, beide dames leggen de lat erg hoog voor zichzelf en zijn zeer precies.
HUH? Van wie hebben ze DAT nou weer? Mooi dat ze deze werkhouding hebben, ik hoop echter wel dat ze leren doseren. Onder het mom "Work hard,play hard"...lightbulpmoment! Gaan we samen leren door het te doen, het leven is te kort om alleen de nuttige en functionele dingen te doen ;)
Door de vele regeltjes die ik mijzelf opleg is er een kant in mij die...nou,hoe zeg ik dat even netjes...iets minder fraai is. Mijn nekharen gaan rechtovereind staan bij...regeltjes en hokjes! Niet met je hoofd boven het maaiveld uitsteken en zeker niet anders zijn dan de ander..stel je voor! Be/veroordelen op basis van uiterlijk en meteen wegzetten in het bijbehorende hokje. Veilig en vertrouwd,anders snappen we de wereld niet. Ik weet niet wat dat is, ik heb er niets mee en gelukkig zien onze kinderen het nut er eveneens niet van in :)
Wij hebben een vrij hoge eigen-wijsheid. Een groot inlevingsvermogen, groot incasseringsvermogen, oordelen en beoordelen loop ik omheen en laat een ander graag in zijn of haar waarde.
Toch zijn er soms mensen of situaties waarin gedacht wordt mijn/onze ruimte in te kunnen pikken en hun regels proberen op te leggen aan mij of de kinderen. Hmmmm....niet doen...De nekhaartjes beginnen dan al wat te trillen,sommigen staan overeind. Gaat de stoomwals door,tja,dan komt mijn minder fraaie kantje naar voren. Dan ben ik zo soepel en meegaand als een grote Drentse kei!
Ik reageer hier net zo sterk op als ik het zie en voel gebeuren bij een ander...ik kan dan mijn mond niet houden. Ik handel vaak al voordat ik er echt over nagedacht heb en dat is niet altijd een fijne combi.
Zo heb ik ooit het leven gered van kippen in het dierenparkje. 3 Grote,stoere mannen probeerden deze te stelen en ik zag het gebeuren. Ik bedacht mij niet, toeterde flink met mijn vorige koekblikje (ik stond op de parkeerplaats en ze dachten niet gezien te worden) en schreeuwde ze toe de beestjes daar te laten staan voor de kinderen. Of ik wel even naar hun toe wilde komen om hun dat in hun gezicht te vertellen? Woops! Ik...stoer en rustig blijven kijken,hangend met knikkende knieen aan mijn autodeur...bleef staan. Ben niet gek natuurlijk,hooguit wat domme en niet doordachte acties hier en daar, maar dat mag want ik ben blond ;) Sjips...ze kwamen naar mij toe,aiaiai. Dan komt mijn Drentse Kei modus om de hoek kijken...ik kijk strak in de ogen terug, laat geen angst of onzekerheid zien (ik dee het in mijn broehoek!!) en de stoere mannen bende liep met hoog testosterongehalte langs met een vuile blik werpend op mij...en ze liepen door :) Wat was ik blij! 3 Kippetjes gered en de stand-off overleeft...phieuwwwie. Adrenalinerush en trots!
Ik kreeg 's avonds wel een uitbrander van hubbie, die was "not amused". En wat nou als ze jou de nek omdraaien in plaats van die kippetjes?? O echt Jo, wanneer leer je nou eens dat spreken zilver is en zwijgen in sommige gevallen goud? Ehm...ja...nog een leerpuntje??
Jo
Geen opmerkingen:
Een reactie posten