Jo en maandagmorgenblues

Maandagmorgen 06.29 uur.
Slaapkamer? Donker
Huis? Stil
Dekbed? Behaaglijk warm
Hubbie? Diepe rust
Wekker? NJE-NJE-NJE-NJE-NJE-NJE!!!

Okay,slome arm richting knopje,die hoor ik over 9 minuten wel weer en ik tuimel weg in een hazeslaapje...NJE-NJE-NJE!!! Nu al? Plop,door naar de volgende 9 minuten,nu in een iets lichter hazeslaapje,hubbie drijft ook langzaam boven naar bewustzijn NJE-NJE-NJE!!! Hij mrummelt nu al? Nog heel even...NJE-NJE-NJE-NJE!!! Volgens mij hebben we een Russische wekker: Njet!

Diepe zucht en slaapdronken kronkelt hubbie richting douche. Diepe zucht en ik sla het beddegoed van me af om mijn oefeningen te doen. De eerste setjes kunnen -godzijdank- op bed en ook nog met mijn ogen dicht: buikspieroefeningen,de rechte en de schuine. Dan bed opmaken,3 keer gapen en door naar mijn squads,planking,been uitsteekoefening (ja,ik verzin de namen niet,het werkt wel) en hoe lang kan ik boven de grond zweven met trillende spieren 3x 30 tellen. Als ik bijna klaar ben,is hubbie terug van het douchen en wakker. Het heeft nog steeds iets grappigs als ik in rare poses op de grond lig moeilijk te doen...;D

Door naar de douche...zalig! Op de terugweg de beide dames subtiel wakker maken (ochtendhumeurgevaar ligt op de loer!) en dan tot de ontdekking komen dat we aan de late kant zijn.
Klein tandje erbij. Hubbie is vertrokken na de nodige knuffels en kusjes,aan mij de zalige taak om het kroost gevoed en wel op school te krijgen.

Beiden hebben de bokkepruik op....ai! Dat betekent dat de oudste elke gelegenheid aanpakt om haar zusje op de kast te jagen en de jongste elke gelegenheid aanpakt om volledig uit haar plaat te gaan om zich te verdedigen. Een fijne ochtend dus. Natuurtalent die ik ben,ik voed op met 2 vingers in mijn neus. Geen centje pijn. De autoriteit stroomt me uit de porien,binnen 2 tellen zet ik neuzen de juiste kant op en laat het licht zien,waarna we met violenmuziek en zoete geurtjes vrolijk lachend met blinkend witte tanden harmonieus op de fiets naar school gaan. De wekker was al gegaan he?

Beide dames hadden een pracht van een donkere wolk boven hun hoofd hangen,versiert met een enkele bliksemflits. Het begon met kibbelen,elkaar de schuld geven van wat de ander doet zodat zij er echt niets aan kon doen (...) en ja,zoals altijd probeer ik dit in goede banen te leiden. Iets met opvoeden ofzo. Het ontbijt gaat in slowmotion erin,terwijl er in turbovorm gepraat en gesjeesd wordt door de kamer. Tijdens die gesprekken neemt de spanning toe en toe en toe en toe. Ik -met mijn goede gedrag- gooi er nog een blikje extra opvoedsaus,regeltjes,uitleg,blabla over heen en ergens in mij dooft iets...Het kan zijn omdat de dames geen enkele sjoege geven op wat ik zeg of wat ik doe (waar is mijn autoriteit als ik het nodig ben??) of omdat ik een herhaling van gedrag zie van de laatste paar dagen/weken...ik kan precies uittekenen waar het strandt. Met een laatste poging tot rust "Sinterklaas,mag ik van u een paar oordopjes en oogkleppen? Dan kan ik wel rustig mijn koffie opdrinken..." wat ik zag verdrinken in een poel van "Laatmaars" dacht ik..."Zoek het uit!"

Ik heb me nergens meer mee bemoeit, de kibbelpartijen kwamen tot uitbarsting! Ik ga het niet mooier maken dan dat het is...er werd geschreeuwd,gehuild,gescholden,met deuren geslagen,met schoenen gegooid, met tanden gebeteten,geduwd,geschopt,gestampt...en ik dacht "Zoek het uit!"

Ik deed wat ik wilde doen,keek niet,bemiddelde niet,bemoeide niet,vermeed oogcontact en in het heetst van de strijd met 2 losgeslagen dames voerde ik de druk op.
Meiden het is 08.15 uur, over 3 tellen trek ik mijn jas aan en fiets naar school. Degene die klaar is kan mee,ben je niet klaar...zie maar hoe je er komt. Mijn leesgroepje wacht en ik wil daarvoor op tijd zijn. De jongste bond in, de oudste kwam in blinde paniek terecht "Mamaaaaaaaa,niet weheg gaaaaahaaaaan".

Uiteindelijk alledrie op de fiets naar school, heftig geemotioneerd en bokkig. Stukje "ervaringsgerichtonderwijs" daar leren ze het snelst van.Althans,dat hoop ik toch echt! Helemaal toen we halverwege ons fietstochtje richting school waren en de eerste bel al ging...paniek! Op de valreep zijn ze binnen,ze kijken niet blij...

Ik zet de leesspullen klaar om met mijn 4 jongens te gaan lezen. Daar komen ze aangerold en getuimeld,druk, opstandig,regels aftasten,uitdagen...2 waarschuwingen en 1 gerichte blik van Jo en zo mak als lammetjes zaten ze aan tafel. De rest van het half uurtje zat ik met 2 vingers in de neus te genieten van hun inzet en vorderingen. Kijk...ik kan het wel ;D! Nu thuis nog *proest*

Jo