Heb ik al eens benoemd dat ik een perfectioniste ben? Dat ik graag de touwtjes in handen heb? Precies weet waar ik naar toe koers? Ik overal kom -hetzij met een omweggetje- en mijn doelen behaal? Mijn adem lang is en geduld groot mits ik behoorlijk zeker weet dat het lukt?
De keerzijde hiervan is,dat het omgaan met "mislukken" (en wat is mislukken nou eigenlijk? De bevestiging dat ik het ook op een andere manier kan doen?) niet mijn sterkste kant is en ik op de een of andere manier ingebouwde oogkleppen heb voor eigen succes met een vergrootglas voor de details die iets minder florisant uitpakken. Gewoon....om het mijzelf zo lekker makkelijk te maken :).
Op het moment dat mijn eigen zelfopgelegde druk te hoog wordt, komt de knaagperiode. Ik loop op de toppen van mijn tenen,praat geduldig en oog kalmte, geef,geef,geef tot de bodem in zicht komt, terwijl er in mij een storm begint te woelen en te draaien. Vanaf de achtergrond steeds meer naar de voorgrond. Hints? Is mijn lontje kort? Het woelt! Accelereer ik in een gewoon gesprek binnen 10 tellen van kalm naar hoogst geirriteerd? Het woelt! Hoor je mij zuchtend en steunend door het huis gaan? Het woelt! Ben ik continue bezig en geen rust in mijn bevallige derriere? Het woelt! Staat mijn volume op 12 richting kinderen omdat ik vind dat ze Oost-Indisch doof zijn en niet (vlot genoeg) reageren? Het woelt! Stop ik met kletsen? Het woelt! Laat je mij in mijn sop gaar koken? Het barst! Het mooiste moment binnen het hele proces! Waarom? Omdat ik mij gevoelsmatig op dat moment totaal loskoppel van het gevoelsleven van de mensen om mij heen, ik de verschillende processen glashelder zie en handel in oplossingen.
Geen tegenspraak, zo doen we het en niet anders. Dit zijn de regels en onthoud: My way or the highway! Geen ruimte meer in regels, geen motiverende uitleg, geen spelletjes om de kinderen spelenderwijs te laten doen wat gevraagd wordt en vooral geen inspraak. In dit moment klets ik alle steekhoudende argumenten van de ander van tafel: Je hebt je kans gehad om het te doen...now it's my turn! En nee, ik steek nog net geen tong uit ;) en ja, de ene waarschuwing na de andere vliegt uit mijn mond. Ik pak door...3 waarschuwingen is bij mij straf,geen ontkomen aan!
Een andere prettige bijkomstigheid is dat er een bal aan energie vrijkomt. Ik kan de hele wereld aan en de manier om terug te komen in mijn "zen-state-of-mind" is heel simpel...
...ik ga opruimen en schoonmaken! Niet een beetje,compleet rigoreus! Voordat je nu denkt dat ons (t)huis spik en span is en je alleen met zeer donker getinte glazen het pand kunt betreden door de enorme schittering van brandschone meubels en ramen zal ik je uit de droom helpen. Dat is niet zo. Ik houd enorm van een opgeruimd huis (en dan alle ruimtes) met makkelijke looppaden waar je vlot doorheen kan. Geen overdaad aan spullen,dat irriteert mij. Een warme deken, gezelligheid en geborgenheid en vooral de basisplek om te leven. En dat gebeurt,volop! Met kinderen,met vriendjes en vriendinnetjes van de kinderen, met een haarbalspuwende kater,met modderschoenen, zweetdruppels van het hardlopen,vingers op de ramen,koekkruimels van de lekkere hapjes tussendoor,etc. etc. etc. en aangezien ik voldoende tijd kwijt ben met opruimen en bijhouden,kom ik niet toe aan de rigoreuze aanpak (Gelukkig! Anders is het wel een uit de hand gelopen hobby en dan moet ik mij ernstig zorgen gaan maken!!)
Nu dus wel,zit er midden in :) Klinkt raar, maar wat geeft mij dat een rust...even ik die bepaalt,even niet te hoeven verplaatsen in de gedachtengang en gevoelsleven van de ander,de luikjes zijn dicht,je komt er even niet in...tot ik klaar ben en volledig bijgetankt,dan ben je aan de beurt. Ik heb en neem de ruimte,letterlijk en figuurlijk,heerlijk!
Jo
Geen opmerkingen:
Een reactie posten