Jo en het O-woord

Borrel,borrel,kook,kook,borrel,zennnn,ik zeg ZENNNNNNN!Tot tien tellen...ach,laat ook maar.
Ik doe het Jo-style: schrijf op en leg neer.

Een paar weken geleden kreeg ik een oproepje van de jeugdverpleegkundige n.a.v. de screening in groep 2. Deze was op 30 mei en mijn blije Troelawupwup liet een keurig meegegeven briefje zien waarop niets afwijkends te zien was of vermeld.

Voor eventuele vragen (Jazeker! Waar gaat dit over? Alles is goed en toch een oproep?) kon ik met het hoofdkantoor bellen in de hoofdstad van onze prachtige provincie. Prima,doen we dat. De telefoniste staat me te woord en zegt "Ik probeer u door te verbinden..." Er wordt niet opgenomen,mijn belletje komt tot drie keer toe terug bij de centrale telefoniste die ondertussen van de kook raakt omdat het niet lukt "Zo gaat het de hele dag al mevrouw en ze nemen niet op en het komt steeds terug...Kunt u misschien anders vanmiddag even terugbellen?" Zo belangrijk is het nou ook weer niet en ja...bellen is ook een hele kunst. Ik snap dat dit lastig is...zonde van mijn tijd,hoor de reden later wel.

Op Troelawupwups contactavond aangekaart dat ze onder schooltijd opgeroepen is en of ik haar kan meenemen. Onderzoek neemt een half uurtje in beslag. Natuurlijk geen probleem, de juffen zijn samen verbaasd...is er iets niet goed dan? Van onze screening hier op school? Goh,vreemd....

Troeltje opgehaald en voor de zoveelste keer vraagt ze waarom ze heen moet en voor de zoveelste keer antwoord ik dat ik het niet weet maar het straks zullen horen. We nemen plaats aan de wachttafel nadat we ons gemeld hebben. Troelawupwup heerlijk aan het spelen,ik lees wat rond in de vacaturemap voor vrijwilligerswerk...zitten leuke klusjes tussen trouwens :)

Plots staat er een vrouw in de ruimte en vraagt of ik voor haar kom. Geen idee,ik weet niet wie u bent. Als u mevr. ***** bent,dan ja,dan komen we voor u. Ik had goed gegokt en we lopen achter haar aan. Ondertussen stelt ze de ene vraag na de andere aan Troelawupwup,onze gezinssituatie wordt verkregen via Troelawupwup en bij binnenkomst zit ze aan haar oorbellen,haar ketting en is zeer direct in haar contact naar mijn meisje,inclusief veel aanraken.
Had ik al eens verteld dat onze jongste daar niet tegen kan? Zij houdt niet van de spotlight en als vreemden met haar omgaan alsof ze haar van kleins af aan kennen,klapt ze dicht.

Vervolgens klapt ze haar laptop open,mompelt iets over "even kijken waarom u hier bent" waarop ik inhaak "Ja,daar ben ik ook nieuwsgierig naar." "Weet u dat dan niet?" Nee, er is geen tekst en uitleg gegeven in de brief van de oproep en bellen met het hoofdkantoor was ronduit hilarisch.

"Nou ik zie hier dat de assistent heeft aangedrongen op een hercontrole m.b.t. haar gewicht. U kent de grafiekjes? Ik zal ze even laten zien...kijk,hier zat ze altijd al hoog,maar ja...nu schiet ze door het lijntje en zit ze...nou ja,u ziet het." Ja, ik zie haar grafiek, ik zie het O-woord en ik kijk haar recht in de ogen aan.

Ik haal diep adem, zucht uit en steek van wal. Mijn dochter is groots begonnen vanaf de bevalling (4810 gram en 54 cm. ik bedoel maar...) en is consequent in haar ontwikkelingslijn. Er zijn geen grote schommelingen. Het meisje is kerngezond, eet keurig en gezond (ja,ik ben zo'n mama), ze heeft vrienden, ze speelt graag buiten,ze speelt graag binnen, ze zit op gym en 1x in de week gaan ze zwemmen met school. Ze is zoals ze is en als ze dan niet binnen de gegeven lijntjes past...ja,jammer. Vanuit het consternatiebureau is meerdere malen haar gewicht besproken. De laatste keer dat ik er met haar was,brak mijn klomp en heb ik een halfuur compleet perplex tegenover een verpleegkundige gezeten die mij ondertussen allerlei namen van diëtisten op een briefje in mijn hand schoof voor mijn toen bijna 4 jarige meisje. "Maar mevrouw...u ziet toch zelf ook wel dat dit een Obesiatskindje is??" terwijl ze lekker in haar onderbroekje aan het spelen was...Ehm...nee,dat zie ik niet.

Vanmorgen werd mij gevraagd of mijn kinderen ontbeten (nee joh, wij doen aan kosten besparen,ze vinden wel wat eikels onderweg naar school als ze die weten te vinden want ik ga ze niet brengen natuurlijk,wat een drukte),wat heb je gegeten? Wat heb je gisteravond gegeten? Stamppot Boerenkool? Met rookworst??Zooo...terwijl ik een blik krijg toegeworpen. En heb je ook gelopen met Sint Maarten..ja? Veel snoepjes opgehaald? Vertel eens...heb je ze allemaal al op? Zo,zo...maar snoep is niet zo goed he.. (Het is een kinderfeest van 1 dag,van mij mag ze!)

Madam werd gewogen "tja,toch een kilo zwaarder mevrouw" Dit lijkt mij logisch...ze heeft haar kleding aan en bij het schoolonderzoek niet. Madam wordt gemeten "tja,maar 1 cm. erbij...ze had harder moeten groeien,kinderen groeien namelijk 5 cm. per jaar" Als mijn meisje vanmiddag thuis komt zal ik haar een paar harde trappen onder haar k*nt geven en haar vervolgens bij de oren pakken en proberen haar uit te rekken...misschien helpt dat? Anders neem ik haar hoofd vanavond in mijn armklem en laat ik hubbie en Uppergup trekken aan haar voeten, gezelschapsspelletje Middeleeuwse stijl. Ja wij doen alles om maar in de hokjes te passen en er bij te horen.

Ik heb netjes duidelijk gemaakt dat ik niet meega in het Obesitas verhaal en ik absoluut geen rare dingen in het hoofd van mijn kind wil planten. "Nee,dat is ook het laatste wat ik wil" U vertelt dat ze te zwaar is en te dik is waar ze bij zit! "1 op de 4 kinderen is wel te dik en deze grafieken zijn gebaseerd op Nederlandse maatstaven. U ziet toch ook dat de score hier zit? En er is wel sprake geweest van een meer gezond gewicht,hier..ziet u wel? (bij 3 jaar en 2 maanden en toen speelde ze ook in de hogere regionen)Zijn er geen veranderingen die u kunt doorvoeren in het voedingspatroon? Want,nou ja, (let op,komt ie!!) dit soort kinderen heeft heel veel beweging nodig,de stofwisseling moet goed op gang worden gebracht. En u heeft misschien een gefilterd beeld van uw dochter omdat u er dicht op zit, u ziet dingen van u zelf misschien terug in haar en is dat beeld misschien niet helemaal helder..."

Okay,zen,zenn.zennnn,ZENN,ZENNNNNNNNNNNN

Ik heb op de vrouw af gevraagd :Als u naar mijn dochter kijkt, ziet u dan een obesitaskindje?
"Nou....ik vind haar wel wat aan de forse kant..." Dat is in mijn optiek geen obesitas. Jazeker is mijn dochter...wat zeg ik? Beide dochters zijn promotypes van Hollands Welvaren. Het zijn geen ielige meiden,ze hebben geen spaghettibeentjes en dunne armen,het zijn meiden met billen en benen..sterker nog,ze hebben nu al het zandloperfiguur en die bezitten ze al een hele periode. Ze eten gezond,gevarieerd en regelmatig, ze snoepen af en toe, ze sporten, doen het lekker op school, hebben mooie oprechte vriendschappen...ik zou zeggen laat alle alarmbellen afgaan! Ze past niet in het hokje!!

"Maar hoe gaan we verder mevrouw? De volgende screening gebeurt pas weer in groep 7..."
U nodigt mij uit voor een onderzoek,ik vraag hier niet om. En nu moet ik gaan bepalen wat de vervolgstap is? "Welk voorstel heeft u zelf?" "Zullen we over een jaar nog eens bekijken hoe het ervoor staat?" Niets op tegen om een vinger aan de pols te houden...maar nu ik dit eens op een rijtje heb gezet en beschreven is, weet ik wat ik ga doen...even bellen met het hoofdkantoor, maak de agenda maar leeg!

Jo

Jo en ruimte

Heb ik al eens benoemd dat ik een perfectioniste ben? Dat ik graag de touwtjes in handen heb? Precies weet waar ik naar toe koers? Ik overal kom -hetzij met een omweggetje- en mijn doelen behaal? Mijn adem lang is en geduld groot mits ik behoorlijk zeker weet dat het lukt?

De keerzijde hiervan is,dat het omgaan met "mislukken"  (en wat is mislukken nou eigenlijk? De bevestiging dat ik het ook op een andere manier kan doen?)  niet mijn sterkste kant is en ik op de een of andere manier ingebouwde oogkleppen heb voor eigen succes met een vergrootglas voor de details die iets minder florisant uitpakken. Gewoon....om het mijzelf zo lekker makkelijk te maken :).

Op het moment dat mijn eigen zelfopgelegde druk te hoog wordt, komt de knaagperiode. Ik loop op de toppen van mijn tenen,praat geduldig en oog kalmte, geef,geef,geef tot de bodem in zicht komt, terwijl er in mij een storm begint te woelen en te draaien. Vanaf de achtergrond steeds meer naar de voorgrond. Hints? Is mijn lontje kort? Het woelt! Accelereer ik in een gewoon gesprek binnen 10 tellen van kalm naar hoogst geirriteerd? Het woelt! Hoor je mij zuchtend en steunend door het huis gaan? Het woelt! Ben ik continue bezig en geen rust in mijn bevallige derriere? Het woelt! Staat mijn volume op 12 richting kinderen omdat ik vind dat ze Oost-Indisch doof zijn en niet (vlot genoeg) reageren? Het woelt! Stop ik met kletsen? Het woelt! Laat je mij in mijn sop gaar koken? Het barst! Het mooiste moment binnen het hele proces! Waarom? Omdat ik mij gevoelsmatig op dat moment totaal loskoppel van het gevoelsleven van de mensen om mij heen, ik de verschillende processen glashelder zie en handel in oplossingen.

Geen tegenspraak, zo doen we het en niet anders. Dit zijn de regels en onthoud: My way or the highway! Geen ruimte meer in regels, geen motiverende uitleg, geen spelletjes om de kinderen spelenderwijs te laten doen wat gevraagd wordt en vooral geen inspraak. In dit moment klets ik alle steekhoudende argumenten van de ander van tafel: Je hebt je kans gehad om het te doen...now it's my turn! En nee, ik steek nog net geen tong uit ;) en ja, de ene waarschuwing na de andere vliegt uit mijn mond. Ik pak door...3 waarschuwingen is bij mij straf,geen ontkomen aan!

Een andere prettige bijkomstigheid is dat er een bal aan energie vrijkomt. Ik kan de hele wereld aan en de manier om terug te komen in mijn "zen-state-of-mind" is heel simpel...

...ik ga opruimen en schoonmaken! Niet een beetje,compleet rigoreus! Voordat je nu denkt dat ons (t)huis spik en span is en je alleen met zeer donker getinte glazen het pand kunt betreden door de enorme schittering van brandschone meubels en ramen zal ik je uit de droom helpen. Dat is niet zo. Ik houd enorm van een opgeruimd huis (en dan alle ruimtes) met makkelijke looppaden waar je vlot doorheen kan. Geen overdaad aan spullen,dat irriteert mij. Een warme deken, gezelligheid en geborgenheid en vooral de basisplek om te leven. En dat gebeurt,volop! Met kinderen,met vriendjes en vriendinnetjes van de kinderen, met een haarbalspuwende kater,met modderschoenen, zweetdruppels van het hardlopen,vingers op de ramen,koekkruimels van de lekkere hapjes tussendoor,etc. etc. etc. en aangezien ik voldoende tijd kwijt ben met opruimen en bijhouden,kom ik niet toe aan de rigoreuze aanpak (Gelukkig! Anders is het wel een uit de hand gelopen hobby en dan moet ik mij ernstig zorgen gaan maken!!)

Nu dus wel,zit er midden in :) Klinkt raar, maar wat geeft mij dat een rust...even ik die bepaalt,even niet te hoeven verplaatsen in de gedachtengang en gevoelsleven van de ander,de luikjes zijn dicht,je komt er even niet in...tot ik klaar ben en volledig bijgetankt,dan ben je aan de beurt. Ik heb en neem de ruimte,letterlijk en figuurlijk,heerlijk!

Jo