Jo en herfst

Het wisselen van de seizoenen...de blaadjes vallen van de bomen. Vaak hoor ik "dat het tussen de oren zit" en dat er "niets aan de hand is" of gebruik maken van een "excuus" om iets anders te doen of juist te laten.

Het zal...ik weet van mijzelf dat de overgang van winter naar lente ingeluid wordt met een dipje gevolgd door een energieboost. Ik heb zin om dingen te doen,naar buiten te gaan, meer extravert, wat losser in de dingen laten komen zoals ze zijn...heerlijk! De natuur bloeit op en ik ook :) Het werkt door in eigenlijk alles. Hoe ik tegen de wereld aan kijk, alsof er een filter afgedaan wordt en de wereld puur binnen komt.

Het zelfde gebeurt bij de overgang van zomer naar herfst...eerst weer het dipje. En nee, mijn dipje is niet jankend en huilend door het leven, zwaar op de hand, problemen zien in plaats van oplossingen,de ene tissue na de andere voltanken met tranen en snot, schreeuwen en jammeren dat "het toch niets wordt" en "waarom zou ik het doen" en het negatieve hoogtijdagen laten vieren door een slachtofferrol te spelen "waarom gebeurt mij dit??" Nope,zo zit ik gewoonweg niet in elkaar. Eerlijk gezegd krijg ik hier oprecht kriebels en jeuk van. Ik kan veel hebben en doe moeite om me te verplaatsen in de ander, maar overgroot zelfmedelijden,egoisme en egocentrisme zonder de oprechte intentie om problemen om te buigen in oplossingen...ajakkesbabababa!!

Mijn dipje bestaat eigenlijk uit iets meer zuchten dan normaal,het tempo komt wat lager te liggen (=ik doe af en toe gewoon es niets),het geduld/inlevingsvermogen is een ietsiepietsie sneller op (ik stel mijn persoonlijke grenzen meer helder), ik ben meer naar binnen gericht,huiselijk...dat dus. Het filter wordt wederom aangebracht, de wereld wat kleiner gemaakt.

En dan vliegt me dat aan en vlieg ik uit...niets zo veranderlijk als Jo. Het is maar goed dat ik als sterrenbeeld Tweelingen heb. Het dualisme wat hier aan toegekend wordt, is vaak een mooi kapstokje om mijn gedrag aan op te kunnen hangen,haha!

Morgen is het officieel herfst en ik bespeur de veranderingen al her en der.
Eind september en halverwege oktober is sowieso niet mijn meest favoriete periode. Het is mijn melancholieke periode. De periode van verjaardag en sterfdag gecombineerd, het terugdenken aan hoe het was, hoe het zou kunnen zijn en hoe het daadwerkelijk is. Elke verandering brengt nieuwe impulsen met zich mee...actie-reactie zeg maar. Bijna 6 jaar geleden dat mijn eigenwijze, trotse, lieve, sociaal-rechtvaardige vader zomaar zijn laatste adem uit blies. Op maandag zijn pasgeboren kleindochter vasthoudt om er op vrijdag niet meer te zijn...Een eenmalige kennismaking, hoe graag had ik dat anders gezien! Het hoofd van het gezin, zijn liefde en doorzettingsvermogen wat gezin& familie bijeen hield, niet lullen maar poetsen mentaliteit...ja,mijn petje is af :)!

Missen en berusten gaan samen...het is zoals het is, hij heeft een fantastisch spoor achtergelaten aan levenslessen en handvatten om goed door het leven te stappen. Zijn befaamde "Zorg ervoor dat je eigen paadje schoon is" echoot flink door.Het perfectionistische, het delen, het onbaatzuchtig er zijn voor een ander, het helpen daar waar kan met als basis...het gezin. We leven het en geven het door,zo goed als we kunnen, naar eer en geweten!

En elke traan die valt, is er een gemaakt uit liefde en trots, ter ere van zijn zijn...en daar wil ik zonder moeite zo een tissue mee vol snotteren :)!

Jo






De veranderingen die dit teweeg heeft gebracht...tja, wat zal ik schrijven?