Jo en snuf

Ik snuf een keer, ik kijk een keer, ik snuf nog een keer. Ik draai mijn hoofd langzaam van links naar rechts en wat zie ik?

Complete explosies van uit de hand gelopen situaties. Brokstukken liggen her en der verspreid en de ruimtes er tussen in worden met de dag kleiner. Zelfs zo klein dat ik binnen bepaalde gebieden op mijn tenen moet lopen om van A naar B te kunnen lopen. Een eenvoudige uitvoering van een kast openen? What am I thinking...impossible!

Aangezien ik niet tegen rommel kan en dat ook zeker niet wil, heb ik gevraagd of ze willen opruimen. Het vragen is in meerdere varianten en gradaties aan de orde geweest, tot op heden weinig tot geen resultaat. Natuurlijk ruimen ze op...ongeveer 13% van de totale rotzooi en vervolgens gaan ze vrolijk door met waarmee ze bezig waren. Want...en nou komt het..."opruimen is niet leuk"

Alsof het huishouden doen een uit de hand gelopen hobby van mij is? Ik compleet in extase raak op het moment dat ik weer verkreukelde (!) schone polo's uit een hoek mag opvissen, de wasmand mag vullen van wasgoed wat op de meest bizarre plekken tevoorschijn komt, maar op de een of andere mysterieuze manier nooit in die wasmand? Ik de woonkamer opruim, naar boven ga om de wasmachine aan te zetten en beneden een complete metamorfose aan tref in het kaliber catastrofe?

Natuurlijk is de intentie van mijn vraagstelling geintensiveerd...onder het mom "ik vertik het om jullie rotzooi op te ruimen,ik ben niet jullie huissloof" Aangezien er niets veranderde..behalve dan dat mijn irritatielevel tot ongekende hoogte gestuwd werd, heb ik een ultimatum ingesteld. Zondagavond is de zolder opgeruimd! En anders doe ik het...op mijn manier...

Dat was een week geleden. In de tussentijd was het erg mooi weer en was ik buiten in de tuin te vinden. Niet alleen was ik daar onkruid aan het wieden, mijn rug uit te dagen en mijn irritatie letterlijk het lijf uit te werken...ook was ik daar politieagente.

Onze Uppergup heeft bij vlagen last van "attitude" en dat dient met de kop de grond ingedrukt te worden. Ooooh, kindermishandeling!! Nee, gevalletje karakter en indien niet opgetreden wordt, wordt de toko overgenomen door een drama-queen van ongekende proporties en vallen we van de ene ongemakkelijke situatie in de andere. Niet om over naar huis te schrijven zeg maar...Troelawupwup was -normaal gesproken- de easy going van de twee, makkelijk toegangbaar.
Met de nadruk op was...tegenwoordig is zij favoriet van het alom bekende "gebruik je moeder als boksbal" waarbij zij op eigen initiatief de vrije vormen van duwen en bijten heeft toegevoegd.

Verbaal zijn beide dames sterk en mogen dit graag oefenen op elkaar. Favoriet onderdeel? Jennen en met een uitgestreken gezicht zeggen dat je dat niet doet. Loopt het uit de hand? Een duw of knalpartijtje wordt niet geschuwd. Mocht ik de euvele moed hebben om in te grijpen middels een pedagogisch goocheltrucje, dan zit er een groot risico in dat ik bekogeld word met zeer boze blikken, zinnen waarin woorden voorkomen zoals "stom" "niet" "nee" "echt niet" "ga ik mooi niet doen" tranen, duwen,stampen op de trap...kortom,een en al gezelligheid waar een moederhart van opzwelt!

Ik heb nog even mijn gebruiksaanwijzing erbij gepakt en mijn handleiding "Opvoeden voor dummies" er op nageslagen. Nope, er staat nergens dat kinderen hiermee weg kunnen komen.

Ik ben niet gek, ik snap heus wel dat ze grote veranderingen doorgaan door de start in een nieuwe groep en met nieuwe leerkrachten, het hebben van meerdere antibioticakuren draagt niet echt positief bij. De intrede van de herfst doet wat met alle mensen, ook met kinderen. Natuurlijk reageren ze af op degene die het dichtst bij staat (Hallo mama!) en claimen ze 101% aandacht van mij....ongeacht of ik in gesprek ben,op de wc zit, tv kijk, bezig ben....kwestie van roepen,schreeuwen,jengelen en zin doordrijven. Alleen...mijn rek is eruit, mijn geduld is op en die ene lange adem is nu klaar...Mummy is back!

Alle privileges zijn geschrapt, ik bepaal, er kan op een redelijke manier met mij gepraat worden ipv tegen mij aanschreeuwen en mochten ze het in hun hoofd halen Oost-Indisch doof te zijn? Trouble in Paradise!Alles wat riekt naar brutaal gedrag,niet luisteren, jokken, een ander bewust pijn doen of plagen,levert een waarschuwing op. Strike 3? You're out! Alle puntjes worden wederom op de "i" gezet, de regels aangescherpt en op het moment dat ze aan mij hebben laten zien dat ze het kunnen en er fijne kindertjes in da house wonen, komt de flexibiliteit langzaam terug.

De oudste danst graag over alle bestaande grenzen, soms gaat ze erover,meestal zit ze precies op het toelaatbare en weet precies wanneer gas te geven en wanneer in te houden. De jongste probeert nu ook uit en weet je? Heel fijn en vooral goed dat ze dit doen! Echt! Ze creeeren hiermee hun eigen leefruimte en perfectioneren hun vaardigheden en hun persoonlijke ontwikkeling gaat naar de next level. Ze dwingen ons om met andere ogen naar hen te kijken,wij leren er net zo goed van. Lastig soms, loslaten hoort erbij,zowel voor het kleine grut als voor ons...en nu zitten we even in de fase waarin we ze terug moeten fluiten voor hun eigen bestwil. Want laten we eerlijk zijn, dat is onze verantwoordelijkheid.

Ik snuf een keer,ik kijk een keer, ik snuf nog een keer. Ik draai mijn hoofd langzaam van rechts naar links en wat zie ik?

Twee meiden die tot rust komen, welwillend meegaan in mijn uitleg, rustig aan tafel blijven zitten en stiekem het fijn vinden dat mama ze tot rust en regels en regelmaat dwingt. Gelukkig praten we hier voornamelijk met ons hart en dat overstijgt alle boze woorden en de boodschap is helder en warm..."Komt wel goed schatje" (met dank aan Roosvicee ;) )

Jo