Jo en resultaten

Waar het hart vol van is,stroomt de mond van over...en de woorden in een blog.
Na mijn stukje van gisteren kreeg ik van verschillende mensen een lief hartje onder mijn riem geschoven,in woord,daad en plaat. De beide dochters deden een flinke duit in het zakje "Weet je nou al hoeveel je bent afgevallen, mam? Wanneer ga je dat nou eens doen dan?"  Mijn eigen nieuwsgierigheid is groot en boerderijdinnetje boekt fantastische resultaten,hoe zouden die van mij zijn? De knoop is gisteravond doorgehakt,gewoon doen!

Natuurlijk met de juiste voorbereidingen...even geen wijntje bij The Voice (houdt de vetverbranding tegen) die schuiven we door naar de volgende avond. De wijntjes bewaar ik standaard voor het weekend,geeft een speciaal tintje mee :)Check,check,dubbel check...volgens de richtlijnen gegeten? Voldoende water gehad? Nog even een extra setje Fysio-oefeningen er tegen aan gooien...wat zal Fysio-man blij met mijn inzet zijn,haha! En een eigen win-win situatie voor mijzelf:vermindering van pijn en een strakkere taille. Alles gedaan wat nodig is, geen steekjes laten vallen, durf ik mijzelf recht in de blauwe oogjes aan te kijken en hier oprecht en eerlijk ja op te zeggen? Yep! Wel 2 borden van het heerlijke shoarmavlees met salade gehad...ik had behoorlijke trek gisteravond. Daarna zo'n voldaan gevoel,geen tussendoortjes meer nodig,ook geen ruimte voor.

De volgende ochtend...voordat ik met het spannende meet/weegmoment begin...eerst de oefeningen weer uitvoeren. Ik mag wel oppassen dat ik geen atlete word! Ja, ik ben er mentaal klaar voor...denk ik ;)
Ik vis mijn meetlintje uit mijn nachtkastje...zucht...ergens wil ik het stiekem ook niet weten...en druip af naar de badkamer...wil ik dit echt weten? Ja en nee...ik heb gekozen en besloten voor de ja en dan doe ik dat dus ook, kwestie van zelfdiscipline en afspraken nakomen. Als ik nou begin met de centimeters en die vallen positief uit,dan heb ik iets om kracht uit te putten op het moment dat de weegschaal tegenvalt. Ja, ik mag graag de gouden randen zoeken en vinden,mijn "escape-clausule"

Vooruit met de geit...ophouden met mekkeren...snel een kladblaadje en pen gepakt, de deur op slot. Mijn moment,mijn beleving,mijn battle met mijn draken, mijn powerstruggle tussen gevoel en verstand.
Okay,zucht...nog een zucht...dramatische verstandshouding in de spiegel met mijzelf...een bemoedigend knikje...zuhucht....GAAN!

Ik rol mijn centimeter uit, favoriete kleurtje voor -de ene kant is wit,de ander geel...ik zeg Sunny side up- vouw het lintje om mijn lichaam en de concrete cijfers komen tevoorschijn. Ik krabbel ze snel neer, om ze straks in mijn officiele blaadje in het net op te schrijven en te vergelijken. Ik weet ongeveer wat het was en als ik zie wat het nu is...

Borstomvang: Wow!
Buik: Wowie!!
Heupen:Allememachies!!!

Geen wonder dat ik mijn figuurcorrigerendeaseksueleharnas niet nodig ben :)
Mijn innerlijke ikke maakt een driedubbele salto, een overwinningsdansje en een luid en duidelijke "Woohoo"...met de handrem er nog op...de ultieme overtreffende trap, de draak der draken is nog niet aan de beurt geweest. Langzaam rol ik het lieve lintje weer op, licht gespannen schuif ik de weegschaal in positie,doe hem aan, pak het bijbehorende losse display erbij,adem uit en...

Ik besluit om eerst op de weegschaal te gaan staan,zonder op de display te kijken. Ik tel tot 3 en kijk dan..chips,geen meting,staat nog keurig op de 0.0...Dat is wel heel erg licht voor mijn doen. Nog een keer en dit keer kijk ik of "tie ut wel dut". Daar schieten de getallen te voorschijn! En zoals het een echte twijfelkont betaamt...nog een keer meten of de uitslag wederom hetzelfde is...En dat is ie. Ik krabbel het op mijn blaadje, laat het even op mij inwerken en hergroeppeer mijn gedachten en gevoelens.

Ik loop terug naar de slaapkamer waar hubbie uiterst nieuwsgierig is. Ik laat hem raden...Ook hij is gefocust op de kilo's,dat is een ingebakken mechanisme blijkbaar en hij roept "Ongeveer hetzelfde als ik, 96 of 97 kilo!" "Je mag nog een keer raden,je zat niet eens in de buurt :)" "Je kijkt niet sip,je huilt niet..." "De centimeters vliegen eraf, dat is de reden voor mijn niet sippe gezicht" "Ja, overduidelijk! Maar de kilo's dan...?" "Laat ik het zo zeggen, wat ben ik blij dat ik gemeten heb in cm. en dat ik daar mijn kracht uit kan halen. De weegschaal haalt me onverbiddelijk onderuit,daar moet ik het niet van hebben :(" Hij is even stil bij het horen van het resultaat.

Gewoon doordoen! Je ziet er goed uit, je hebt geen honger, je voelt je prima in je vel, de centimeters worden zichtbaar en voelbaar minder en daar was het je om te doen! Die kilo's volgen wel...en anders maar niet.

Exact mijn gedachtengang! Ik kan verder gaan in mijn "oude Jo routine" en blijven hangen in hetgene wat ik niet gehaald/bereikt heb en het falen daarin eens goed te voelen...of de "nieuwe Jo routine"aanmoedigen door lief te zijn voor mijzelf en het positieve te benadrukken. Ik kies het laatste. Het kost meer moeite, het rendement ervan is vele malen groter en plezieriger dan sikkeneuren :)

Kop omhoog,schouders eronder en doordoen...over 2 weken herhaal ik dit weer en dan maak ik opnieuw dezelfde foto's als bij de start. Alleen niet in dat ene Berend Hendrikje...want die hebben ze van mijn waslijn gepikt!

Jo