Er is een ding waarvan mijn nekharen -ook al zijn ze zeer kort geschoren- recht van overeind gaan staan. Nou eigenlijk meerdere dingen,maar die zou je allemaal in een woordenwolk bij elkaar kunnen zetten. Het niet eerlijk en oprecht zijn.
Eerlijk is zo langzamerhand een woord geworden wat te pas en te onpas aangehaald wordt. De feitelijke betekenis is voor elk individu anders. Een beetje zoals in een contact advertentie.."Ik zoek iemand die lief is, eerlijk, spontaan, humor heeft en die houdt van een filmpje op de bank of er samen op uit wil trekken" Ik denk dat iedereen zich daarin wel kan vinden. Het geeft niet de garantie dat de individuen gelijk samensmelten tot een stel. Er zijn te veel nuances die je wel voelt en ervaart maar niet concreet kan benoemen en vangen in woorden...lastig.
Het grote zwart/wit plaatje wat betreft eerlijk zijn, vind ik zo voor de hand liggend...die hoef ik niet eens uit te leggen. Natuurlijk lieg je niet,kom je je afspraken na, komt er iets tussen dan zeg je tijdig af, heb je niets leuks te zeggen,dan zeg je even niks en je verdraait al zeker geen feiten zodat ze voor je eigen persoonlijke situatie beter uitpakken..kijk,benoem ik het toch nog even ;) Dan ook maar even dat als je iets doet,je dat goed doet en volledige inzet naar eer, geweten en kunnen. Nee zeggen wanneer dat noodzakelijk is,verder kijken dan je eigen persoonlijke behoeften...en echt,het wordt er zoveel leuker van,maar dat weer even terzijde.
Van de week had ik een paar pure momenten. Dat zijn de momenten waarop ik voel dat hetgene wat gezegd of geschreven wordt authentiek en oprecht is. Kadootjes vind ik dit,alsof het zonder filter rechtstreeks binnenkomt. Energieboost!
Deze week kreeg ik via Facebook een berichtje binnen dat begon met "Ik weet dat het gebruikelijk is op Facebook om positieve opmerkingen te plaatsen, maar....."Die opmerking zette mij aan het denken...raar dat wij geconditioneerd zijn om verplicht een positieve reactie te plaatsen. Volstrekte flauwekul! Ik had en heb waardering voor de eerlijkheid van de boodschap. Ik heb liever een oprechte opmerking, dan valse lofuitingen. Daar kan ik namelijk helemaal niets mee.
Een ander voorbeeld...vanmorgen kwam hubbie de slaapkamer in om mij gedag te kussen en ik had net mijn kleding aan. Ik draaide wat voor de spiegel heen en weer want tja, het is wel een omschakeling om de houvast in mijzelf te vinden, in plaats van op mijn weegschaal en mijn meetlint of kleding. En als ik al iets vind...is dat dan ook echt zo of is het wishfullthinking?
Nou, zie je al wat? 2 Zien nou eenmaal meer als 1 en af en toe zoek ik bevestiging ;) Jaaahaaaaa....ja het doet wel wat. Waar zie je het dan? Word ik al dunner (Nee joh, dit is helemaaaaaaaal geen issue voor mij,het gewicht en mijn bolle buik,ik sta daar ver,wat zeg ik? heel ver boven,ahum.....) Ik kreeg niet gelijk antwoord, hubbie pakte zijn spulletjes bij elkaar en ik rommelde ook verder en het gesprek speelde voor mij niet meer.Totdat mijn weinig pratende hubbie zei :"Ik zie dat jij lekker in je vel zit en dat is mooi en ja, het verandert al wel,ik kan niet zeggen waar maar het is anders...." Een oprechte uitspraak,zonder opsmoek,recht uit het hart in mijn hart...een puur moment. Positieve feedback,ja erg prettig!
Uppergup haalde ik op van school en ze zou meegaan met haar grote vriend om daar een hapje te eten en te spelen. Prima meis, mag ik wil nog wel even een kus? Aaaa,moet dat? Ja,dat moet,ik zie je de hele middag niet.Ze gaf me haar tas, deed als of ze me een kus gaf en op het laatste moment kwam er een pruttelblaasmoment van haar kant. Komop,even een echte...dit herhaalde zich nog een paar keer,waarop we beide geprikkeld raakten. Semi boos/lachend:Geen kus? Geen spelen! Waarop Uppergup mij een snelle kus gaf met weinig overgave. Waarom moet ik kussen? Omdat ik je lief vind. Mam, ik vind jou ook heel lief maar daarom hoef ik je niet perse te kussen! We wisselden een blik, de boodschap kwam binnen en ik zei...Je hebt gelijk meidie..lekker spelen! Gevolgd door een echt kus,omdat ze dat zelf wilde...
Zoals je voelt dat iemand oprecht en betrokken is, ervaar je dat ook als dat niet het geval is of maar een klein beetje. Dat zit niet in het feit dat de ander het "met mij eens moet zijn" of "moet doen wat ik wil" het is meer een samensmeltingsmoment, er ontstaat een klik-moment. Of dat nu in contact is met mede-papa's en mama's,familie, de verkoopster in de kledingwinkel,de apothekersassistente,de postbode, geschreven reacties en opmerkingen,vrienden,vage kennissen of kinderen...let er maar eens op. Loop je weg met een opgeladen gevoel,hoogstwaarschijnlijk een eerlijk en oprecht contact.Loop je erop leeg,waarschijnlijk die andere :( Of dat nu mijn individuele waarheid is of de algemene? Hey, who cares?
Ik wens je alvast een heel fijn weekend....echt waar ;)!
Jo
Geen opmerkingen:
Een reactie posten