Jo en HUH

Ik ben een groot liefhebber van taal en aangezien er onnoemelijk veel woorden zijn om te gebruiken,probeer ik dat zo gevarieerd mogelijk te doen. Met uitzondering van deze week.Ik blijf hangen.

Als ik mijzelf nog een keer het woordje "raar" hoor zeggen,dan is het officieel mijn stopwoordje van de week. Ik houd mijn lippen op elkaar en laat mijn vingers het woord doen via het toetsenbord.

Inmiddels zit ik al op dag 5 van mijn GOKavontuur. En het gaat...tja...nou..."raar".
Dinsdag en woensdag prachtresultaten op mijn weegschaal, eerst een duik van -0.9,gevolgd door -0.7 de volgende dag. Donderdag vol trots erop: +0.2 en vrijdag +0.5. Dat maakt het totaal nu nog steeds minder dan bij de start...maar toch,is toch "raar"? Alhoewel,met alle roomboter,slagroom en eten tot je voldaan bent ook weer niet.

En wat nog "raar"der is,mijn lichaam doet precies het tegenovergestelde van wat mijn weegschaal mij vertelt. Voelde ik mij met name woensdag de Doutzen Kroes in wording (ondanks het papiertje op mijn rug: "Defect") die "rare" getallen gooiden daar flink roet doorheen. Gewichtstoename? Ik weet precies waar ik moet kijken op mijn lichaam om die trammelantschoppers te vinden. "Raar",ze zijn er niet,sterker nog...ze zijn vertrokken en nemen stukjes overtollige Jo mee :) Dat mag,altijd!

Het tempo van veranderen ligt hoog. In een notedop...vieze smaak in mijn mond, kleur in het gelaat neemt toe,de ogen staan meer helder, zwaar hoofd waarvan de hoofdpijn nu verminderd, snel geprikkeld, snellere stofwisseling, geen honger gevoel,geen behoefte aan tussendoortjes,meer zin in kauwgom en fruit,snel moe en ook redelijk snel weer opgeladen, gedachtengang gaat sneller dan mijn mond, zware armen en benen, gevoel van mist optrekken in mijn hoofd, toename van HUH-momenten...en die zijn leuk!

Een paar HUH-momenten...ik liep van de supermarkt naar de kaasboer. Halverwege de wandeling besef ik mij dat ik normaal gesproken met de auto daar naar toe reed en nu geniet ik van de wandeling. HUH?

Ik fiets met onze meiden van school naar huis. Op een gegeven moment draai ik mij al fietsend om en leg mijn hand op mijn heup/bil HUH? Dat voelt "raar", er mist iets!

Ik loop terug van de kaasboer naar de auto langs een grote etalageruit. Ik draag een wat gladder shirt en het eerste waar mijn oog op fixeert is mijn Buddhabuik. HUH? De bolling is minder? Misschien sta ik net voordelig...snel een beetje draaien voor de etalage...nee,echt, Buddhabuik is minder rond. HUH?

Ik rek me uit op de bank,kriebel in mijn nek en voel meer duidelijk mijn schouderbladen en spieren bewegen..."raar"...mijn speklaagje is dunner aan het worden HUH?

Mijn meetlint wacht rustig af tot maandag zolang ik de verleiding kan weerstaan. Of ik moet een goed excuus krijgen aangeboden om alvast even te spieken. En die komt er! Mijn boerderij-dinnetje belt op...hoe gaat het nu met het GOKken? Ik kan niet wachten op je blog,dus bel even...en voordat we het weten wordt er enorm bijgekletst,ervaringen gewisseld en in ons enthousiasme roep ik "Dan meet ik het gewoon even en dan weten we het zeker :) Goed excuus! Wel morgenvroeg, samen met het weegmoment. Ik doe het goed of ik doe het niet."

Ik ben reuze benieuwd...is het wishfull-thinking of realiteit? Nog 1 nachtje slapen en dan weet ik het ;) Ongeacht de uitkomst..6 weken=6weken..zelfs met toename van gewicht. Ik neem een wijntje en houd mijn vingers gekruisd.

Jo