Jo en twijfel

Goed,welke week ben ik nu bezig?
Ik ben begonnen met de start van het schooljaar,19 augustus 2013.
Vandaag is het vrijdag de 13e september,wat betekent dat maandag mijn vijfde week van het GOKavontuur ingaat.

Ik heb de keuze gemaakt om het 6 weken uit te voeren. Alle startdata zijn genoteerd,confronterende foto's gemaakt en na een week het raam uitgegooid. Nou ja, de foto's dan weer niet,stel je voor,brrr!Aangezien dit een compleet harrie-in-de-warrie "dieet" is, deed mijn lichaam vrolijk harrie-in-de-warrie mee. Niks niet afvallen,gewoon lekker zwaarder worden op de weegschaal. Hallo onzekerheid! Ik stond voor de keuze:afhaken of doorzetten...ik koos het laatste!

Gouden randje is dat ik letterlijk en figuurlijk hinderlijke obstakels en irritatiefactorretjes aan de kant heb gegooid. Niet alleen het eten is meer puur, ook mijn eigen manier van kijken en ervaren is puur.Het vertrouwen vinden en voelen in mijzelf dat het goed gaat en dat deze leefwijze bij mij past.Inderdaad een "die-eet",ik eet weer! Ik eet als ik honger heb,mijn buik is lekker gevuld en ik heb een voldaan gevoel. Wat een verschil met  "net geen honger hebben" of "blij" zijn met het "hongergevoel" en er "niet aan toe geven" want  dan "val ik af". De weegschaal en/of het meetlint bepaalt of ik succes heb geboekt.

Ondertussen zijn er in mijn directe omgeving nieuwe GOKkers opgestaan. Mijn boerderijdinnetje is in 3 weken tijd 3.3 kilo lichter geworden (!) ,ze heeft geen honger en tja...ze straalt! Ik kan zo van haar resultaten mee genieten,helemaal top vind ik dat! Verder gaan er binnenkort meerdere dames richting boekhandel,de interesse is gewekt en het woord "wonderdieet" is gevallen. De ogen zijn op me gericht en ik denk als het moment daar is en ik mijn resultaten bekend maak  (mochten deze positief uitvallen) er accuut een hele GOKkring opstaat...hoe gaaf is dat?

Ik kan dat moment nog maximaal 2 weken voor mij uit schuiven. Na 6 weken ga ik opnieuw meten en wegen...dat kan ook aan het einde van week 6,dus als week 7 ingaat. Aan de ene kant ben ik nu zeer nieuwsgierig naar de resultaten en tegelijkertijd voel ik een afkeer. Ik wil het weten en daar heb ik mijn irritatiefactorretje (=weegschaal) en hinderlijke obstakel (=meetlint) voor nodig. Ik heb sterk het vermoeden dat dit gunstig uitvalt...maar stel...wat als...ik vind deze bel van zelfvertrouwen,andere manier van kijken,voelen en ervaren Walhalla! Helemaal fris en nieuw,wat een verademing. Eerder kon ik het traject helemaal uittekenen,elke stap in de afvalrace-ontwikkeling was bekend,ik wist precies waar te kijken voor positieve resultaten (en te vermijden als ik struisvogel wilde zijn) met bijbehorende kleding...nu kom ik elke dag kleine kadootjes tegen en dat is leuk!!

Het volume van mijn lichaam neemt absoluut af,alleen op totaal verschillende plekken dan voorheen.
Waren de eerste resulaten voornamelijk te zien bij mijn boezem (liever niet!),gezicht (prima!) en benen (hoeft niet!), nu verlies ik het op mijn billen,de maagstreek en buik. Daar blijft het niet bij,mijn lichaam an-sich  verliest steeds meer vet (klinkt dat jakkes!) en de spieren komen meer te voorschijn...ik voel ze zelfs...zonder dat ik bewust ervoor sport. Nu moet ik voor mijn wiebelige ruggegraatje een aantal oefeningen doen die de buik-en rugspieren sterker maken...WOW,versneld effect!

Mijn "trek-de-boel-maar-strak-figuur-corrigerende-harnas" is uit en ik draag strakke shirts in mijn broek en voel mij niet opgelaten. Ik heb nu namelijk zonder ongeveer hetzelfde silhouet als met. De noodzaak is verdwenen. Wat een vrijheid! Ik bepaal nu of het nodig is of als ik er zin in heb, niet mijn bolle buik.

Kortom, er zijn veel meer voordelen voor het beperken van de koolhydraten dan nadelen. Het is een ander eetpatroon,een waar ik vrij gemakkelijk inschiet. Ik ben geen zoetliefhebber, doe mij maar hartig en dat is in mijn voordeel. Ik kan niet zeggen dat ik mijn afbakbroodje mis,of mijn bord spaghetti of mijn colaatje (nou,eigenlijk mis ik de cola echt niet bedenk ik me nu) want heb ik daar zin in,dan plan ik dat in in mijn uurtje. De GOKproof snacks zijn lekkerder dan een zak chips of borrelnootjes of Japanse mix...het nadeel is wel dat het meer bereidingstijd nodig heeft. Een zak scheur ik zo open en eet ik leeg, een blok kaas of komkommer met filet americain moet even gesneden en  klaargemaakt worden. Hetgene wat ik eet is lekkerder,maar moet gepland worden...een quiche maak je niet binnen 5 minuten, voor salades heb je standaard ingrediënten nodig om het lekker te maken/houden en ga ik op stap...goed nadenken over wat ik kan eten en waar ik het kan vinden/kopen. Het is niet even snel een appel op de markt,het belegde broodje of bij het goudenregenboogrestaurant langs rijden voor het BigMacmenuutje.

Koffie mag en kan...geen limiet aan en dat vind ik super! Eerder was dat hooguit 3,maximaal 4 kopjes per dag. Naast het eten tellen en wegen ook nog eens de koffie?!? En dan bij het 5e bakje met een schuldgevoel drinken?!? Ik word er niet vrolijker van zeg maar. Het hele schuldgevoel is sowieso weg, eten is geen taboe meer, het heeft geen beperkingen met betrekking tot de portie...wederom wat een vrijheid! Er zijn dagen dat ik gewoon meer zin en trek heb en dan mag dat! Net zo goed als ik het tegenovergestelde heb en even niets hoef...alles is prima,mits de verhoudingen kloppen, een verademing :)

Mijn broeken en shirts zitten wijder, mijn zwemband neemt af in volume, het gewicht lijkt zich steeds meer eerlijk te verdelen over mijn hele lichaam. Niet meer het overgewicht vastzetten op mijn buik,spieren worden sterker en steviger, boezem blijft redelijk in tact (jippie) er wordt een beginnetje gemaakt met mijn kaaklijn (in plaats van een smal gezicht tekent de kaaklijn zich beter af)
en dat na nog geen 5 weken :)!

Uppergup riep van de week enthousiast "Mam!! Je wordt slanker!!" Of dat nou is omdat het zo is of omdat ze iets liefs wilde zeggen omdat we schoenen gingen kopen ;) ...Aan haar enthousiasme te horen..ze meende het. Het mooiste is dat ik het zelf voel,van binnen en buiten. Hubbie benoemt het af en toe ook en toch... Toch zit die weegschaal er zo ingebakken dat ik elke dag twijfel...want als de weegschaal het zegt,is het pas echt. Hoe krom is mijn gedachtengang? Zal ik mijn bel doorbreken of niet? Wil ik op mijn gevoel verder varen of ga ik voor concreet? En wat nou als de cijfers concreet tegenvallen,heb ik dan voldoende zelfvertrouwen om daar overheen te stappen? Sta ik daadwerkelijk boven mijn afvalhistorie en bijbehorende conditionering? Kan dat in nog geen 5 weken?

Zoals gezegd...ik heb nog maximaal 2 weken om te twijfelen! Troelawupwup zei het vanmorgen treffend:"Heb je nou al op de weegschaal gestaan of ben je soms bang?" gevolgd door "Mam,heb je die rookkaascrackers al? Nee echt, die zijn zoooo lekker,mogen die gewoon altijd?"

Dusssss....;)

Jo