Jo en goed fout

Er zijn situaties waarin de intentie goed is en de uitwerking fout...goed fout dus.
Nooit de fijnste momenten om mee te maken,maar zo af en toe..tja,beland ik daar wel in.
Dat het fout gaat,dat hoort erbij. Op welke manier je het weer goed maakt...?

Had ik eindelijk de angel uit het hele Sinterklaas Stress Syndroom hier in huis,komt het via een boemerangeffect terug vanuit een totaal onverwachte hoek...school!

Uppergup zit inmiddels in groep 5,dit betekent lootjes trekken en surprise maken. Ze zit in de combinatiegroep 5/6 en had een medeklasgenootje getrokken uit groep 6. Tikkeltje tegenop kijken toch wel,ze kende haar niet zo goed en ze had er zin in :D!

Juf legt de gang van zaken uit aan de kinderen in de wetenschap dat zij dit thuis overbrengen en er duidelijkheid heerst. Uppergup is niet mededeelzaam. Waarom? Omdat zij het weet! Natuurlijk hoeft zij niets te overleggen met mama,want kom...dat is toch iets voor baby's,duhuh,ik zit in groep 5. Ik ben een regelmama en mag graag weten waar ik/zij aan toe is en al doende probeerde ik via vragen aan info te komen. Uppergup heeft Oost-Indische oren...natuurlijk hoeft zij niet naar alles te luisteren wat de juf zegt,want dat is voor baby's,duhuh,ik zit in groep 5. Je voelt het hiaat aankomen? Uppergup had halve info opgepikt van wat de bedoeling was en een kwart van haar kennis met mij gedeeld...want dat is voor baby's,duhuh,ik zit in groep 5...Jaha dat weet ik nu wel,jij zit in groep 5...sjucht!

Verlanglijstje mee naar de winkel,Er staan 3 dingen op. "Uppergup,is het de bedoeling dat we 1 ding uitkiezen?" "Nou,weet ik eigenlijk niet....maar volgens mij wel." Snel een keuze maken...het zal wel 1 ding zijn want anders is de groep tot aan de Kerst bezig met uitpakken. Voor het lootjesbedrag koop je namelijk in een keer de complete A-C-tion leeg ;) Door naar huis om met de surprise aan de gang te gaan: Het klassieke fopkado! Men neme het kadootje,netjes ingepakt en verstopt het binnen een grote doos met papiersnippers en pakt het in met prachtig glimmend papier en kleurrijke plakband om het lekker lastig te openen...gniffel,gniffel! Week van te voren klaar,heerlijk geen drukte ervan want die Sint Stress is voor mij verleden tijd. Dacht ik....

Dag van te voren hoor ik van medemoeders dat er een gedicht bij hoort.Niet van Uppergup,want dat is voor baby's,duhuh,zij zit in groep 5. Lichtelijk geirriteerd vraag ik aan mijn meisje of dat er ook bij hoorde..."O,jaaaaa....8 regels,maar dat wist ik niet....." Je vertelt het me toch? Dan weet je het...sjucht! "Ja,maar ik wil spelen!" Dat kan...als je je gedicht af hebt,eerder niet....En het gedicht was zo af !Hopla,daar ging ze :)

Lekker,alles klopt...spullen mee naar school,heb het gezellig meis en ik zie je straks! Tussen de middag,alles prima! Kwart over 3? Dijkdoorbraak met loeiende sirenes voor minstens een half uur!!

De surprise en het kadootje zijn to-taal-niet-in-goe-de-aar-de-ge-val-len met als gevolg een diepverdrietige medeklasgenootje. Juf probeerde te troosten en te helpen...Nee het was ook geen surprise wat ze gekregen had,het was een ingepakte doos en er zat maar 1 kadootje in. De andere kinderen hadden alles gekregen wat op het lijstje stond en zij maar 1 dingetje. Juf heeft haar een extra chocoladeletter gegeven om haar wat op te vrolijken,zo sneu was ze. Uppergup moest vertellen voor de groep dat zij het gemaakt had en nee...dit was niet de bedoeling geweest...Tranen met Tuiten bij Thuiskomst!De een opgebeurd,de ander afgebrand...ai!

Wat een fijn en vrolijk kinderfeest had moeten zijn,werd een grote tranenpartij voor beide. Het klasgenootje uit groep 6 had zich al dagen lopen verheugen op het feest,haar surprise,wat zou ze krijgen en wie zou haar hebben? Ze stuiterde door het huis heen. Alles wat ze zag,was een ingepakte doos....en dan ook nog met maar 1 klein kadootje erin...Tranen met Tuiten bij Thuiskomst!

Uppergup had er buikpijn van,ze had het zo goed bedoeld en zo haar best op gedaan...het klopte toch?
Je idee klopte, alleen was het niet duidelijk overgekomen bij de ander. (Even een kleine noot van mijn kant...Uppergup is vrij nonchalant en geeft snel op...ik was al heel blij dat ze dit afgerond had!
Voor haar een hele overwinning en prestatie....ssssst,niet zeggen dat ik dat gezegd heb. Ze denkt daar zelf namelijk heel anders over,want ze is geen baby meer,ze zit in groep 5....) 2 Dagen gepraat en gedaan,kleine pesterijen doken op binnen de groep,kortom...geen feestelijke festiviteiten.

Ik kreeg er eveneens buikpijn van,geprobeerd om in contact te komen met de moeder van het meisje want dit is het laatste wat ik wil. Ik kreeg haar niet te pakken en ik dacht...zie ik je op school,dan spreek ik je aan. Prompt de volgende week zag ik haar staan en hup..er naar toe. Haar kant van het verhaal,mijn kant van het verhaal en alles werd duidelijk en helder. Gepraat met de dochters en het was goed. Het meisje is op Uppergup afgestapt en heeft gezegd dat ze het niet erg vond. Dan vind ik je groots!

Het zat ons niet lekker dat het klasgenootje zo'n bittere nasmaak kreeg van het Sintfeest op school.
Gelukkig was daar de Kerstman,die het hele verhaal had mee gekregen. Hij zag dat er kinderhartjes aan beide kanten gebroken waren...Vanuit zijn grote zak toverde hij een kado en de eerste Kerstsurprise was een feit! Een persoonlijk gedicht erbij "want gaat iets niet zoals het moet,dan maak ik het graag weer goed" Uppergup bracht het persoonlijk naar haar klasgenootje en de breuk in de beide kinderhartjes smolt weer aaneen. Beide dames blij en de hobbels gladgestreken!

Vandaag sprak ik de medemoeder...Stralend omdat haar dochter straalde! Ik luisterde stralend,omdat mijn dochter straalde! Wat goed fout was,werd goed goed...gelukkig!

Jo

Jo en de kudde

Grappig wat een verandering te weeg kan brengen. Ik verander een heel klein aspect in mijn leven en de uitwerking daarvan echoot door in...alles eigenlijk.

Een week terug heb ik de stap genomen om op een andere,meer pure manier te gaan eten.
Het woord puur staat mij aan...het staat voor eerlijk,schoon,helder.

De periode ervoor kreeg ik al meer en meer een anti van alle chemische toevoegingen. Zoveel chemische stoffen in je lichaam die daar niet van nature thuis horen kan toch niet goed zijn?
Onze jongste dochter kampt behoorlijk met exzeem...tja,dan ben ik meer alert op schoon,fris en natuurlijke producten,mits dat binnen mijn portemetniks past. Zo verander ik gaandeweg steeds meer om het meest optimale eruit te kunnen halen.

Nu dus het meest optimale voor mijzelf. Deze way of life spreekt mijn innerlijke stemmetje aan..."Dit is het Jo,dit is het!! De kenmerken,de ervaringen,het moet wel heel gek zijn als dit niet compleet aansluit bij jou,nee echt...dit is het! Zet die twijfels uit je hoofd,laat de touwtjes vieren en geef je over. Wat is het ergste dat je kan gebeuren? Kom op,doen...!"

Trots begin ik aan mijn eerste dagen en tjee,wat een resultaten. Het gewicht vliegt eraf, de centimeters vliegen erachter aan,ik zie positieve veranderingen aan mijn lichaam en ondanks de afkickverschijnselen,want dat is het uiteindelijk, voel ik the all new and improved Jo 2.0! Nog niet op de voorgrond,maar ik voel haar wel degelijk opstaan en dat geeft een absolute kick.Na een paar dagen groeien de getallen van mijn weegschaal de andere kant op,maar okay...dat hoort erbij,geef het tijd,komt wel...

Na 3 dagen kon ik niet zwaarder worden,dacht ik, ik houd mij aan de nieuwe spelregels,ik doe niets "fout" ik word morgen beloond met een mooi gewicht,let maar op...en weer niet, de laatste dag kwam er bijna een kilo (!) bij en stond de teller 0.2 hoger dan mijn startgewicht. Kop ervoor,doordoen...mijn wankele zelfvertrouwen werd onderuitgeschopt. Ik dacht...minder eten,nog minder koolhydraten,zorgen dat ik meer hongergevoel krijg,dan geen wijntjes meer drinken...maar dan pak ik de dingen wel "fout" aan en werk ik deze wijze tegen en hoe moet het nou? Wat moet ik nou doen om het goed te krijgen? Waarom lukt dit niet en nog erger,waarom snap ik het niet en kan ik het niet sturen?? Strikt volgens de regels door en ja...dan moet het goed zijn,als het nu niet goed is,dan...

En daar sta ik op de weegschaal,met het digitale resultaat in mijn hand. 102 kilo...zwaarder dan dat ik begon...het kleine beetje hoop wat ik had? Weg! Paniek,twijfel,faalangst. Dit trio was al een aantal dagen bezig zich te nestelen in mij. Het moment dat het gewichtsbesef kwam, schreeuwden en tierden zij in mijn gevoel. Zo luid en zo duidelijk,dat het mijn hoofd overstemde. De weg kwijt,de tranen prikten in mijn ogen,grote teleurstelling en vooral verdriet. De confrontatie met dik worden en dik zijn...als de dood dat het daar weer op uitdraait. De rest van mijn leven net te weinig eten om af te kunnen vallen en op gewicht te blijven met eten wat niet eens je van het lekker is :( Ik plak mijn masker op, vertel hubbie hoe het ervoor staat en probeer de aandacht op iets anders te vestigen...met mij niets aan het handje,ik ben helemaal okay, alles onder controle,njente problemo...

2 Starende ogen, 1 zin: "huil nu maar eens...." Dacht je dat de sluizen en de dijkdoorbraak van onze meiden iets was, ik heb het IJsselmeer gevuld,pffff....alles kwam eruit. Soms zijn er momenten in ieders leven, dat je geconfronteerd wordt met situaties waarin je van alles wilt doen en bijna niets kunt. Zeker wanneer het mensen van heel dichtbij treft...dat doet zeer. Rot om toe te geven, ik heb meerdere gevallen in mijn directe kring. Tel daar een zere rug, het opstarten na een vakantie en tegenvallende resultaten bij op...enough to drive a perfectionist over the edge.

Dat is mooi! Huilen is opschonen, helder naar binnen kijken,zelfreflectie en vooral...kwetsbaar op durven stellen. De deur stond halverwege open,nu helemaal...en vanuit ellende ontstaan mooie dingen. Goede gesprekken, de neuzen de juiste kant op, inkijkjes in elkaars gevoel en denkwijze, de rommel loslaten en via mijn live-klankborden tot nieuwe inzichten komen. Soms heel hard nodig,mijn dank is groot...

Riep ik zo stoer dat ik niet achter de kudde aanloop? Dus wel,alleen was ik het me niet bewust.
De weegschaal en de kilo's is mijn kudde. Ze staan zo prominent vooraan en ontnemen mij het zicht op de daadwerkelijke veranderingen. En wat doe je als er iets of iemand voor je staat die het zicht belemmert? Precies...ik stap opzij, op mijn paadje naast de kudde en zie waar ik naar toe wilde.
De weegschaal is verbannen,net zoals het meetlint. Ik vertik het om mijn zelfvertrouwen onderuit te laten trappen door mijn vreemde fixatie op cijfers. Het vertrouwen moet zich verankeren in mij,niet op huishoudelijke spulletjes,tssss.

Vanmorgen niet gewogen of gemeten, ik ben even mevrouw Struisvogel en het voelt goed!
Wel heb ik het mijzelf makkelijk gemaakt. Na een week zelf puzzelen en bedenken, wat te doen is alleen behoorlijk wat tijd vergt, het kookboek Grip Op Koolhydraten deel 1 aangeschaft. Prima zet, positieve stimulans en gelijk een recept uitgeprobeerd. De hele familie heeft er smakelijk van gegeten, geen wanklank aan tafel :)

En het mooie is...onze meiden dronken sloten met drinkyoghurt zonder toegevoegde suikers en bijna geen vet (zo gezond,helemaal goed bezig dacht ik ;) ) En nu? Ze talen er niet naar...het liefst drinken ze thee (de een met en de ander zonder suiker), een glas water en af en toe ranja. Van alle spannende nieuwe dingen die ik eet, happen ze mee om te proeven...de oudste is dol op de verschillende salades, de jongste is gek op vis. Binnen een week tijd,haha!


Jo