Discover wildlife,have kids!
Als er een ding waar is,dan is het dat wel...never a dull moment in the house.
Onze Troelawupwup heeft eczeem. Dit is op zich niet zo heel verwonderlijk. In haar papa's familie komt dit veel voor. Toen Uppergup geboren werd, was al heel snel duidelijk dat zij net zoals papa een gevoelige huid had. Alle Zwitsal producten konden linea recta de deur uit,madam reageerde er heftig op. In ieder geval in mijn ogen...de eerste,de oudste,de baanbreekster,degene die ons inleidt in de wondere wereld der kinderen. Rode pukkeltjes,schraal,jeuk...Er hoefde maar iets niet te kloppen aan ons kind en hopla,als havikken er boven op. Kortom,dahaag lekker babygeurtje van Zwitsal!
Met de komst van Troelawupwup zo'n anderhalfjaar later,hadden we niet de luxe en de tijd om op beide als havikken er bovenop te zitten. Tijd en aandacht dient verdeeld te worden. Gelukkig voor ons kroost,want wat hebben zij daar nou aan? Gelukkig voor ons,want wat hebben wij daar nu aan?
Niet elke scheet die dwars zit hoeft onder de loep genomen te worden, details laten we los en we richten ons op de hoofdlijnen.
Troelawupwup bleek eveneens een gevoelige huid te hebben, weer geen Zwitsal in da house. Jammer,want ik vond dat een heel lekker geurtje ;) Met Uppergup wisten we precies wat te doen om het beter te maken. Simpel trucje,passen we ook toe op Troelawupwup en...geen resultaat??
Aangekaart op het consternatiebureau, met het meisje naar de huisarts om daar een dokter te vinden die het afdeed met "doe er maar een zalfje op..." En dat een half jaar lang,zucht!Uiteindelijk zag deze meneer mij maandelijks met een ziek kind bij hem komen,want ja...met eczeem gaan vaak ook oorontstekingen,koorts en keelontstekingen gepaard. Onze beide dochters hebben hier een abonnement op gehad,kan ze dromen en dat doet zeeeeeeeeeeeeer!!
Na het zoveelste slappe optreden van de huisarts (Ik was een overbezorgde moeder,het hoorde er gewoon bij) heb ik een doorverwijzing geeist voor de dermatoloog. Ik wilde dat iemand naar mijn dochter keek met interesse en verstand...de huisarts nam niet meer de moeite om haar huid daadwerkelijk te bekijken. Hij zag haar toch bijna elke 3 weken? Ook niet op mijn verzoek trouwens...Had hij dat wel gedaan,had hij gezien dat mijn meisje van net 1 van kop tot teen bedekt zat met zeer diepe ontstekingen,pus, natte plekken en dat ik haar bloedend en plakkend uit bed pakte. Maar ja, als je niet luistert naar "een overbezorgde moeder"...Ik kan nu nog boos worden op mijzelf dat ik niet eerder gehandeld heb zoals ik gehandeld heb,overkomt me geen tweede keer!
Eenmaal in het ziekenhuis kwamen we bij de perfecte huiddokter, een vader met kinderen in dezelfde leeftijd en we hadden een instantklik. Zware medicatie werd toegepast om alle ontstekingen te lijf te gaan en om de huid te laten helen. Meerdere controlebeurten kwamen aan bod en ze knapte op,ein-de-lijk! In de komende jaren zouden wij deze meneer vaker treffen. Gezamenlijk hadden we de hoop gevestigd op haar 5e levensjaar...vanaf het 5e jaar is het afweersysteem van een kind voldoende sterk ontwikkeld en bestaat er de mogelijkheid dat ze over de eczeem heen groeien.
Ons meissie is ondertussen 6 en gister was de zoveelste uitbraak van eczeem. Zo heftig, dat het niet kon wachten tot maandag bij de eigen huisarts. Gebeld met de weekendhuisartsenpost en de situatie uitgelegd. Wat blijkt? Een eczeemuitbraak in combinatie met krentenbaard (had ik al gezegd dat krentenbaard en eczeem ook al vriendjes van elkaar zijn?). 's Avonds konden we terecht,wederom een antibioticakuur met de sterkte van een volwassene (...) In de afgelopen 5 weken is dit de 3e (!)kuur. Het eerste wat de huisarts in het ziekenhuis aangaf? Pijnstillers geven!
Troelawupwup is een bikkelientje. Ik hoor haar niet klagen over haar eczeem,ze draagt het als een minivrouwtje. Ze vindt de jeuk lekker,dan kan ze zo lekker krabben. Het is altijd aanwezig,voornamelijk op haar armen,benen en handen. Haar beschadigde huid zit voornamelijk onder haar kleding en zien eruit als schaafplekken met ontstoken stukjes erin. Ze krijgt ook regelmatig de vraag of ze gevallen is :) Het gekke is, ik zie het zelf niet meer, ik zie alleen Troelawupwup.
Bij een uitbraak wordt de intensiteit vergroot tot de max...Op dit moment zit de eczeem over haar hele lichaam,zelfs kleine plekjes in het gezicht dit keer. Haar voeten hebben diepe kloven,een is zo diep en groot dat het een driehoekje uit haar grote teen heeft weggenomen,een open wond wat moeilijk dicht gaat. En het meest pijnlijke...de krentenbaard heeft zich dit keer gemanifesteerd in haar vagina en billen. Ze gilt het uit van de pijn bij douchen en plassen of poepen. En als mama zijnde kan ik niets doen...er zijn,medicatie toedienen,TLC in overvloed en het zo aangenaam mogelijk maken voor haar. Vandaag blijft ze thuis van school...eerst de boel maar eens goed dicht en bijtanken,het vergt nogal wat.
Een rothobbel om te nemen, als deze wederom genomen is,kabbelen we rustig door tot de volgende.
Minimaal 2 x per jaar is het raak, meestal met het wisselen van de seizoenen, de verwarming wat aan gaat, spanning en stress zijn dooddoeners,warme kleding laat de huid broeien...ik ken het met mijn ogen dicht. Nu snap je waarom de 3 R-en bij mij hoog in het vaandel staan. Doe ik niet aan Rust,Reinheid en Regelmaat...dan slaat de eczeem en onrust in de pan :(
Wat is zij groot zoals ze het draagt en wat voel ik me soms klein...
Jo
Posts tonen met het label TLC. Alle posts tonen
Posts tonen met het label TLC. Alle posts tonen
dinsdag 17 september 2013
vrijdag 23 augustus 2013
Jo en T.L.C.
Vrijdag, de laatste dag van de eerste schoolweek.
Volop in het gewone leven,het normale stramien en ja...ik vind dat lekker.
Het is een goede tegenhanger voor de "laat maar waaien vakantie modus"en ja,die vind ik ook lekker.
Na een positieve,energieke,verkwikkende,blije en zorgeloze start van zowel hubbie, Uppergup, Troelawupwup en Gokkende ikke hadden wij een gezamelijke meltdown zo rond de middag van donderdag. Ik had stiekem al een voorlopertje gedaan op de woensdag en dat was maar goed ook.
Als moeder zijnde heb je off-days,vermoeidheid,een "effe -nu- niet" bui...zodra de kinderen iets mankeert,parkeer je deze privileges op de tweede plaats en sta je klaar voor de rest van de (un)happy family...TLC!
Ik heb enorme voorraden van dit wondermiddeltje klaar staan,kan het te kust en te keur pakken. Is de rust teruggekeerd,vullen de voorraden zich weer aan. Prettig geregeld! Tender Love and Care, werkt voor alle kwalen,buien,ziektes en heeft een sterk verbindende factor als bijwerking. Donderdag kon ik de bodem van mijn voorraad zien,pfffff!
De dames hebben -evenals hun moeder- moeite met doseren. Wij gaan volle bak erin,gaan voor de complete 100% ,doordoen tot het klaar is en de eigen hoog opgelegde/gevraagde lat behaald is. En soms...heel soms...ligt die lat gewoon een beetje te hoog. We willen wel, alleen is de rek eruit,de energie verdwenen en de puf weg. Hulp vragen,doel een beetje naar beneden bijstellen...lastig,liever niet,doe nog wel even door. Dat gevoel is niet fijn,er moet opgeladen worden en dat kan alleen maar door eerst dat vervelende gevoel eruit te gooien,zodat er ruimte gemaakt is voor nieuwe energie.
In dit geval...huilen,schreeuwen,niet willen eten,de rug toedraaien naar grote zus en mama, intens verdrietig zijn,de juf is veel te streng! Snik,snik.... Via de Tuttels,een warme schoot,2 armen om haar heen en wat kleine knuffeltjes in dat heerlijke nekje...tankt ze bij. Gooi het eruit! Schoorvoetend eet ze wat, vertelt ze de leuke dingen van school en samen belichten we de andere kant en besluiten we dat nieuwe dingen tijd nodig hebben en dat we die geven. He,rust...heerlijk,want niets is zo door merg en been trekkend als je hummeltje met zulk groot verdriet te zien en vooral voelen.
Snuf,snuf naast me...Waren de sluizen dicht bij Troelawupwup,komt er een dijkdoorbraak bij Uppergup. Tranen met tuiten, het konijn uit het dierenparkje is weheheheheeeeeeeeg. Een enorme impact op een dametje van 7. Samen met haar beste vrienden heeft ze een konijntje zelfbenoemd geadopteerd. Hij woonde in het dierenparkje naast de school. Elke dag voor de zomervakantie hebben ze voor het konijntje gezorgd. Een leuk beestje,helemaal zwart met de verrassend uitgekozen naam Zwartje. En Zwartje kwam ook als je die riep,hoezee! Er was een behoorlijke klik... Alle spanning en verandering van de afgelopen week worden bij het verlies van Zwartje erin gepompt. De sirene ging af... en af... en af.... en af! Tussendoor zei ze nog wel iets, alleen miste ik de ondertiteling. Zo hard huilen en vertellen mondt uit in een soort onherkenbare klanken,waarvan ik wel een paar woorden oppik,maar de complete context een beetje verloren gaat.Op de momenten dat de decibellen ietsje afnamen, werden andere vervelende ervaringen naar boven gehaald om volop verder te kunnen wentelen in het grote verdriet. Een mooie manier van opschonen en leegmaken...ware het niet dat Uppergup lang kan blijven hangen in deze emoties en het moeilijk is om tot haar kern door te dringen,daar waar de omslag plaats vindt. De bodem van mijn voorraadje TLC kwam in zicht...Met Troelawupwup op mijn ene been, Uppergup op mijn andere schommelde ik ze heen en weer, zachtjes in de nek knuffelend en "het is goed" als mantra...de rust kwam terug. De laatste naschokken worden ritueel onderling uitgeleefd..lekker hakketakken op elkaar totdat ook dat niet meer mag van mama en door naar de middag van school.
Een enorme uitbarsting,alle indrukken er weer uit...'s middags hadden ze het weer helemaal naar hun zin op school. Gelukkig maar,ontladen is nou eenmaal nodig ;) Zo...en nu mijn potjes,kruiken,flessen en pannetjes weer vullen,tot de volgende T.L.C. uitbraak!
Jo
Volop in het gewone leven,het normale stramien en ja...ik vind dat lekker.
Het is een goede tegenhanger voor de "laat maar waaien vakantie modus"en ja,die vind ik ook lekker.
Na een positieve,energieke,verkwikkende,blije en zorgeloze start van zowel hubbie, Uppergup, Troelawupwup en Gokkende ikke hadden wij een gezamelijke meltdown zo rond de middag van donderdag. Ik had stiekem al een voorlopertje gedaan op de woensdag en dat was maar goed ook.
Als moeder zijnde heb je off-days,vermoeidheid,een "effe -nu- niet" bui...zodra de kinderen iets mankeert,parkeer je deze privileges op de tweede plaats en sta je klaar voor de rest van de (un)happy family...TLC!
Ik heb enorme voorraden van dit wondermiddeltje klaar staan,kan het te kust en te keur pakken. Is de rust teruggekeerd,vullen de voorraden zich weer aan. Prettig geregeld! Tender Love and Care, werkt voor alle kwalen,buien,ziektes en heeft een sterk verbindende factor als bijwerking. Donderdag kon ik de bodem van mijn voorraad zien,pfffff!
De dames hebben -evenals hun moeder- moeite met doseren. Wij gaan volle bak erin,gaan voor de complete 100% ,doordoen tot het klaar is en de eigen hoog opgelegde/gevraagde lat behaald is. En soms...heel soms...ligt die lat gewoon een beetje te hoog. We willen wel, alleen is de rek eruit,de energie verdwenen en de puf weg. Hulp vragen,doel een beetje naar beneden bijstellen...lastig,liever niet,doe nog wel even door. Dat gevoel is niet fijn,er moet opgeladen worden en dat kan alleen maar door eerst dat vervelende gevoel eruit te gooien,zodat er ruimte gemaakt is voor nieuwe energie.
In dit geval...huilen,schreeuwen,niet willen eten,de rug toedraaien naar grote zus en mama, intens verdrietig zijn,de juf is veel te streng! Snik,snik.... Via de Tuttels,een warme schoot,2 armen om haar heen en wat kleine knuffeltjes in dat heerlijke nekje...tankt ze bij. Gooi het eruit! Schoorvoetend eet ze wat, vertelt ze de leuke dingen van school en samen belichten we de andere kant en besluiten we dat nieuwe dingen tijd nodig hebben en dat we die geven. He,rust...heerlijk,want niets is zo door merg en been trekkend als je hummeltje met zulk groot verdriet te zien en vooral voelen.
Snuf,snuf naast me...Waren de sluizen dicht bij Troelawupwup,komt er een dijkdoorbraak bij Uppergup. Tranen met tuiten, het konijn uit het dierenparkje is weheheheheeeeeeeeg. Een enorme impact op een dametje van 7. Samen met haar beste vrienden heeft ze een konijntje zelfbenoemd geadopteerd. Hij woonde in het dierenparkje naast de school. Elke dag voor de zomervakantie hebben ze voor het konijntje gezorgd. Een leuk beestje,helemaal zwart met de verrassend uitgekozen naam Zwartje. En Zwartje kwam ook als je die riep,hoezee! Er was een behoorlijke klik... Alle spanning en verandering van de afgelopen week worden bij het verlies van Zwartje erin gepompt. De sirene ging af... en af... en af.... en af! Tussendoor zei ze nog wel iets, alleen miste ik de ondertiteling. Zo hard huilen en vertellen mondt uit in een soort onherkenbare klanken,waarvan ik wel een paar woorden oppik,maar de complete context een beetje verloren gaat.Op de momenten dat de decibellen ietsje afnamen, werden andere vervelende ervaringen naar boven gehaald om volop verder te kunnen wentelen in het grote verdriet. Een mooie manier van opschonen en leegmaken...ware het niet dat Uppergup lang kan blijven hangen in deze emoties en het moeilijk is om tot haar kern door te dringen,daar waar de omslag plaats vindt. De bodem van mijn voorraadje TLC kwam in zicht...Met Troelawupwup op mijn ene been, Uppergup op mijn andere schommelde ik ze heen en weer, zachtjes in de nek knuffelend en "het is goed" als mantra...de rust kwam terug. De laatste naschokken worden ritueel onderling uitgeleefd..lekker hakketakken op elkaar totdat ook dat niet meer mag van mama en door naar de middag van school.
Een enorme uitbarsting,alle indrukken er weer uit...'s middags hadden ze het weer helemaal naar hun zin op school. Gelukkig maar,ontladen is nou eenmaal nodig ;) Zo...en nu mijn potjes,kruiken,flessen en pannetjes weer vullen,tot de volgende T.L.C. uitbraak!
Jo
Abonneren op:
Posts (Atom)