Jo en blokfluit

In een ver...ver...ver...ver verleden was er een Jootje op school. Op die school werd Jootje geleerd om juf te worden, met alle leuke juffedingetjes die daar bij horen! Een van de vakken die geleerd werden,was muziek. Een fantastisch vak,ben dol op muziek. Alle genres,zowel hard als zacht,niets zo mooi wat bij de emotie van de dag past. Zit ook een hele muziekgeschiedenis en muziektheorie in verstopt, leuk kom maar op...gretig als ik ben. Een aspect was ik ietsiepietsie minder happig op: praktijk.

Liedjes zingen en aanleren? Njente problemo! Noten lezen? Hmmm,beetje moeilijker maar okay,is te doen en ik krijg het onder de knie. Instrument bespelen? Vooruit dan,ik kies voor het jammerhoutje de blokfluit. Samen met mijn studievriendin met wie ik onze studieflat deelde druk aan de studie. Noten voor mijn neus en spelen maar! Vingers in de knup om van de ene greep naar de andere te komen,het tempo en ritme was niet bepaald strak te noemen en als die noten ook nog eens "mollen" en "gissen" en "bessen" worden met verschillende kwartsmaten en ritmeslagen? Nou,dan vinikutgewoonnieleukmeernie! Zo muzikaal ben ik nou ook weer niet...ben meer van het kaliber radio en cdspeler aan en genieten maar! En dat was me toch een partij hip,die cd-speler toen ;)

Maar ja, de juffenschool heeft tentamens en examens,zowel theoretisch als praktijkgericht en Jootje moest een flink riedeltje blokfluiten en dit 1 op 1 laten horen aan de muziekmeester. Het nadeel van zo'n muziekmeester? Die heeft er echt verstand van en ook nog eens de oren voor....pffff! Wie niet muzikaal is moet slim zijn en ondanks mijn blonde haren de oplossing gevonden. Alle muziekstukken die verplicht waren (en de lijst waaruit de meester een aanwees om spontaan te fluiten) allemaal uit mijn hoofd leren. Blazen maar! Beetje toneelspelen door moeilijk in mijn notenboekje te staren,likje aan mijn wijsvinger om zeer professioneel het muziekblad om te draaien,nee het zag er echt uit...

Met knikkende knieeen het praktijkexamen gedaan, beetje zingen,beetje kletsen,beetje fluiten,beetje ritme slaan,beetje dirigent nadoen en ondertussen mijn oksels maar klotsen. Lang verhaal kort: Ik heb hem gehaald,ruimschoots en mijn jammerfluitje nog een paar keer gebruikt tijdens de stages en zodra de mogelijkheid zich voordeed? Heel mooi in het doosje teruggelegd,doosje op zolder en niet meer naar omkijken...weet waar je kwaliteiten liggen en nee,dit is er niet een van ;)

Hier,in het nu is het jengelstokje terug! Ondanks alle flauwe en belachelijke bezuinigingen in het onderwijs, weet de school van Uppergup en Troelawupwup steeds een nieuwe bron aan te boren met specifieke kwaliteiten. Muziekles is vaak een ondergeschoven kindje op het rooster -er moet ook zoveel in dat rooster!- tenzij de juf of de meester zelf een liefhebber is...of iemand kent. Uppergup krijgt muziekles van een echte muziekmeester: chapeau,dat zijn de krenten in de pap! Muziek gaat hem aan het hart en hij wil dat alle kinderen kennis maken met muziek en muziekinstrumenten en jawel...het bespelen van een muziekinstrument! Hij heeft zelfs voor elk kind een blokfluit meegenomen (...) die ze mogen lenen of zelfs kopen aan het einde van het schooljaar (...) en elke maandag krijgt Uppergup les en wat ze daar leert, mag ze thuis oefenen (...) (!) (....!!).

Meteen de afspraak gemaakt dat ze dat op haar kamer doet met de deur dicht en niet op onmogelijke tijden zoals voor de wekker aan, 's ochtends vroeg in het weekend of wanneer haar zusje slaapt. Helaas...Onze Uppergup is een schat van een meid,ben knettergek op der,de liefde is onvoorwaardelijk maar niet blind...ik ken haar vele pluspunten en die paar minpuntjes (die we allemaal hebben) ook. Ze is eigen-wijs (ook op muziekgebied,hetzelfde talent als haar moeder en vaders,jaiks!) gecombineerd met een zeer flinke dosis nonchalant zijn. Dit resulteert kortweg gezegd in :Ik doe alles wat ik leuk vind en wat ik niet leuk vind? Niet! Onder "niet leuk" valt: opruimen,zelf nadenken over niet leuke dingen en zorgen dat je je spullen voor elkaar hebt.
Combineer dit met een perfectionistische mama met opruimtik en je snapt dat wij af en toe heel goed botsen :) Wij weten het diepste en het hoogste uit elkaar te halen en dat geeft nog wel eens vuurwerk.

Nu zit ze in groep 5 en ik vind dat ze zelf zorg moet dragen en eigen verantwoordelijkheid dragen. Natuurlijk benoem ik thuis wat ze mee moet,zet het klaar, druk het in de handen mee en doe dit nog eens drie keer omdat ze in staat is om alles te vergeten en er klakkeloos vanuit gaat dat mama het wel voor haar regelt "ehmm Think again,babe!" Eenmaal onderweg naar school keer ik niet meer om en ga het zeker niet meer nabrengen. Je leert het door te ervaren hoe het is om zelf te zeggen dat je je spullen vergeten bent en met een beetje mazzel baal je hier zo van,dat je het de volgende keer onthoud. Zo hebben we het allemaal geleerd toch?

Ik zet de meiden af bij school en vraag of ze haar blokfluit mee heeft genomen. Nee dus. Pech, ik breng hem niet,je overlegt maar met juf en meester hoe je dit doet. Zuur gezicht de auto uit en al balend naar school. He he, misschien leert ze het nu? Ik twijfel nog even of ik toch niet de blokfluit zal brengen...nee,rechte rug,duidelijke grenzen,anders kan ik straks elke maandag achter Uppergup aanvliegen en leert ze het nooit. Ik ben nog geen 2 tellen thuis of de telefoon gaat...de juf van Uppergup. Of ik de fluit wil brengen anders kan de muziekmeester geen les geven? Juf loopt tegen dezelfde nonchalance aan als ik en als ik uitleg waarom snapt ze het helemaal...maar of ik toch nog de fluit wil brengen?Zeg dan maar eens nee.....

Ik op zoek naar de zwevende blokfluit in da house (die kan namelijk echt overal zijn als de eigenaresse niets opruimt) en wederom op naar school...Ik stap de klas binnen,geef Uppergup een nep-honkbalsslag om de oren met de fluit en vertel duidelijk dat dit de eerste en de laatste keer is dat ik haar fluit kom brengen. O zegt juf, dan hoef ik de volgende keer ook niet meer te bellen dus? Nope,ook voor de juf is dit de eerste en de laatste keer.Met een knipoog lopen juf en ik de gang op....Juf: "Vreselijk he? Blokfluit!" Uhuh...*grinnik*

fffuuuuuuuuuutttt...fuuuttt....fuuuuuuuuuuuuuuuttt ;)

Jo

Jo en T.L.C.

Vrijdag, de laatste dag van de eerste schoolweek.
Volop in het gewone leven,het normale stramien en ja...ik vind dat lekker.
Het is een goede tegenhanger voor de "laat maar waaien vakantie modus"en ja,die vind ik ook lekker.

Na een positieve,energieke,verkwikkende,blije en zorgeloze start van zowel hubbie, Uppergup, Troelawupwup en Gokkende ikke hadden wij een gezamelijke meltdown zo rond de middag van donderdag. Ik had stiekem al een voorlopertje gedaan op de woensdag en dat was maar goed ook.
Als moeder zijnde heb je off-days,vermoeidheid,een "effe -nu- niet" bui...zodra de kinderen iets mankeert,parkeer je deze privileges op de tweede plaats en sta je klaar voor de rest van de (un)happy family...TLC!

Ik heb enorme voorraden van dit wondermiddeltje klaar staan,kan het te kust en te keur pakken. Is de rust teruggekeerd,vullen de voorraden zich weer aan. Prettig geregeld! Tender Love and Care, werkt voor alle kwalen,buien,ziektes en heeft een sterk verbindende factor als bijwerking. Donderdag kon ik de bodem van mijn voorraad zien,pfffff!

De dames hebben -evenals hun moeder- moeite met doseren. Wij gaan volle bak erin,gaan voor de complete 100% ,doordoen tot het klaar is en de eigen hoog opgelegde/gevraagde lat behaald is. En soms...heel soms...ligt die lat gewoon een beetje te hoog. We willen wel, alleen is de rek eruit,de energie verdwenen en de puf weg. Hulp vragen,doel een beetje naar beneden bijstellen...lastig,liever niet,doe nog wel even door. Dat gevoel is niet fijn,er moet opgeladen worden en dat kan alleen maar door eerst dat vervelende gevoel eruit te gooien,zodat er ruimte gemaakt is voor nieuwe energie.
In dit geval...huilen,schreeuwen,niet willen eten,de rug toedraaien naar grote zus en mama, intens verdrietig zijn,de juf is veel te streng! Snik,snik.... Via de Tuttels,een warme schoot,2 armen  om haar heen en wat kleine knuffeltjes in dat heerlijke nekje...tankt ze bij. Gooi het eruit! Schoorvoetend eet ze wat, vertelt ze de leuke dingen van school en samen belichten we de andere kant en besluiten we dat nieuwe dingen tijd nodig hebben en dat we die geven. He,rust...heerlijk,want niets is zo door merg en been trekkend als je hummeltje met zulk groot verdriet te zien en vooral voelen.

Snuf,snuf naast me...Waren de sluizen dicht bij Troelawupwup,komt er een dijkdoorbraak bij Uppergup. Tranen met tuiten, het konijn uit het dierenparkje is weheheheheeeeeeeeg. Een enorme impact op een dametje van 7. Samen met haar beste vrienden heeft ze een konijntje zelfbenoemd geadopteerd. Hij woonde in het dierenparkje naast de school. Elke dag voor de zomervakantie hebben ze voor het konijntje gezorgd. Een leuk beestje,helemaal zwart met de verrassend uitgekozen naam Zwartje. En Zwartje kwam ook als je die riep,hoezee! Er was een behoorlijke klik... Alle spanning en verandering van de afgelopen week worden bij het verlies van Zwartje erin gepompt. De sirene ging af... en af... en af.... en af! Tussendoor zei ze nog wel iets, alleen miste ik de ondertiteling. Zo hard huilen en vertellen mondt uit in een soort onherkenbare klanken,waarvan ik wel een paar woorden oppik,maar de complete context een beetje verloren gaat.Op de momenten dat de decibellen ietsje afnamen, werden andere vervelende ervaringen naar boven gehaald om volop verder te kunnen wentelen in het grote verdriet. Een mooie manier van opschonen en leegmaken...ware het niet dat Uppergup lang kan blijven hangen in deze emoties en het moeilijk is om tot haar kern door te dringen,daar waar de omslag plaats vindt. De bodem van mijn voorraadje TLC kwam in zicht...Met Troelawupwup op mijn ene been, Uppergup op mijn andere schommelde ik ze heen en weer, zachtjes in de nek knuffelend en "het is goed" als mantra...de rust kwam terug. De laatste naschokken worden ritueel onderling uitgeleefd..lekker hakketakken op elkaar totdat ook dat niet meer mag van mama en door naar de middag van school.

Een enorme uitbarsting,alle indrukken er weer uit...'s middags hadden ze het weer helemaal naar hun zin op school. Gelukkig maar,ontladen is nou eenmaal nodig ;) Zo...en nu mijn potjes,kruiken,flessen en pannetjes weer vullen,tot de volgende T.L.C. uitbraak!

Jo