Jo en de kudde

Grappig wat een verandering te weeg kan brengen. Ik verander een heel klein aspect in mijn leven en de uitwerking daarvan echoot door in...alles eigenlijk.

Een week terug heb ik de stap genomen om op een andere,meer pure manier te gaan eten.
Het woord puur staat mij aan...het staat voor eerlijk,schoon,helder.

De periode ervoor kreeg ik al meer en meer een anti van alle chemische toevoegingen. Zoveel chemische stoffen in je lichaam die daar niet van nature thuis horen kan toch niet goed zijn?
Onze jongste dochter kampt behoorlijk met exzeem...tja,dan ben ik meer alert op schoon,fris en natuurlijke producten,mits dat binnen mijn portemetniks past. Zo verander ik gaandeweg steeds meer om het meest optimale eruit te kunnen halen.

Nu dus het meest optimale voor mijzelf. Deze way of life spreekt mijn innerlijke stemmetje aan..."Dit is het Jo,dit is het!! De kenmerken,de ervaringen,het moet wel heel gek zijn als dit niet compleet aansluit bij jou,nee echt...dit is het! Zet die twijfels uit je hoofd,laat de touwtjes vieren en geef je over. Wat is het ergste dat je kan gebeuren? Kom op,doen...!"

Trots begin ik aan mijn eerste dagen en tjee,wat een resultaten. Het gewicht vliegt eraf, de centimeters vliegen erachter aan,ik zie positieve veranderingen aan mijn lichaam en ondanks de afkickverschijnselen,want dat is het uiteindelijk, voel ik the all new and improved Jo 2.0! Nog niet op de voorgrond,maar ik voel haar wel degelijk opstaan en dat geeft een absolute kick.Na een paar dagen groeien de getallen van mijn weegschaal de andere kant op,maar okay...dat hoort erbij,geef het tijd,komt wel...

Na 3 dagen kon ik niet zwaarder worden,dacht ik, ik houd mij aan de nieuwe spelregels,ik doe niets "fout" ik word morgen beloond met een mooi gewicht,let maar op...en weer niet, de laatste dag kwam er bijna een kilo (!) bij en stond de teller 0.2 hoger dan mijn startgewicht. Kop ervoor,doordoen...mijn wankele zelfvertrouwen werd onderuitgeschopt. Ik dacht...minder eten,nog minder koolhydraten,zorgen dat ik meer hongergevoel krijg,dan geen wijntjes meer drinken...maar dan pak ik de dingen wel "fout" aan en werk ik deze wijze tegen en hoe moet het nou? Wat moet ik nou doen om het goed te krijgen? Waarom lukt dit niet en nog erger,waarom snap ik het niet en kan ik het niet sturen?? Strikt volgens de regels door en ja...dan moet het goed zijn,als het nu niet goed is,dan...

En daar sta ik op de weegschaal,met het digitale resultaat in mijn hand. 102 kilo...zwaarder dan dat ik begon...het kleine beetje hoop wat ik had? Weg! Paniek,twijfel,faalangst. Dit trio was al een aantal dagen bezig zich te nestelen in mij. Het moment dat het gewichtsbesef kwam, schreeuwden en tierden zij in mijn gevoel. Zo luid en zo duidelijk,dat het mijn hoofd overstemde. De weg kwijt,de tranen prikten in mijn ogen,grote teleurstelling en vooral verdriet. De confrontatie met dik worden en dik zijn...als de dood dat het daar weer op uitdraait. De rest van mijn leven net te weinig eten om af te kunnen vallen en op gewicht te blijven met eten wat niet eens je van het lekker is :( Ik plak mijn masker op, vertel hubbie hoe het ervoor staat en probeer de aandacht op iets anders te vestigen...met mij niets aan het handje,ik ben helemaal okay, alles onder controle,njente problemo...

2 Starende ogen, 1 zin: "huil nu maar eens...." Dacht je dat de sluizen en de dijkdoorbraak van onze meiden iets was, ik heb het IJsselmeer gevuld,pffff....alles kwam eruit. Soms zijn er momenten in ieders leven, dat je geconfronteerd wordt met situaties waarin je van alles wilt doen en bijna niets kunt. Zeker wanneer het mensen van heel dichtbij treft...dat doet zeer. Rot om toe te geven, ik heb meerdere gevallen in mijn directe kring. Tel daar een zere rug, het opstarten na een vakantie en tegenvallende resultaten bij op...enough to drive a perfectionist over the edge.

Dat is mooi! Huilen is opschonen, helder naar binnen kijken,zelfreflectie en vooral...kwetsbaar op durven stellen. De deur stond halverwege open,nu helemaal...en vanuit ellende ontstaan mooie dingen. Goede gesprekken, de neuzen de juiste kant op, inkijkjes in elkaars gevoel en denkwijze, de rommel loslaten en via mijn live-klankborden tot nieuwe inzichten komen. Soms heel hard nodig,mijn dank is groot...

Riep ik zo stoer dat ik niet achter de kudde aanloop? Dus wel,alleen was ik het me niet bewust.
De weegschaal en de kilo's is mijn kudde. Ze staan zo prominent vooraan en ontnemen mij het zicht op de daadwerkelijke veranderingen. En wat doe je als er iets of iemand voor je staat die het zicht belemmert? Precies...ik stap opzij, op mijn paadje naast de kudde en zie waar ik naar toe wilde.
De weegschaal is verbannen,net zoals het meetlint. Ik vertik het om mijn zelfvertrouwen onderuit te laten trappen door mijn vreemde fixatie op cijfers. Het vertrouwen moet zich verankeren in mij,niet op huishoudelijke spulletjes,tssss.

Vanmorgen niet gewogen of gemeten, ik ben even mevrouw Struisvogel en het voelt goed!
Wel heb ik het mijzelf makkelijk gemaakt. Na een week zelf puzzelen en bedenken, wat te doen is alleen behoorlijk wat tijd vergt, het kookboek Grip Op Koolhydraten deel 1 aangeschaft. Prima zet, positieve stimulans en gelijk een recept uitgeprobeerd. De hele familie heeft er smakelijk van gegeten, geen wanklank aan tafel :)

En het mooie is...onze meiden dronken sloten met drinkyoghurt zonder toegevoegde suikers en bijna geen vet (zo gezond,helemaal goed bezig dacht ik ;) ) En nu? Ze talen er niet naar...het liefst drinken ze thee (de een met en de ander zonder suiker), een glas water en af en toe ranja. Van alle spannende nieuwe dingen die ik eet, happen ze mee om te proeven...de oudste is dol op de verschillende salades, de jongste is gek op vis. Binnen een week tijd,haha!


Jo